Z Życia
Akademii Medycznej
w Warszawie

Spis treści:

• Z Senatu
• E. Kępska, E. Kacprzyńska - Konferencja Rektorów AM
• M. Zielonka - 50-lecie Kliniki Ortopedycznej
• A. Górecki - Dzieje Kliniki Ortopedii i Traumatologii
• R. Paluszkiewicz - Pierwszy w Polsce przeszczep wątroby
• W. Jędrzejczak - Pierwsze przeszczepienie szpiku na Banacha
• XV Międzynarodowe Targi "Medica '99"
• P. Tyszko - VII Konferencja Naukowo-Szkoleniowa Lekarza Rodzinnego
• T. Bączkowski - Uroczyste posiedzenie Rady Naukowej IS AM
• M. Kurpeta - Bliżej Unii Europejskiej - KBN
• A. Górski - Międzynarodowa Konferencja Immunologów
• Nagrody jubileuszowe
• Nagrody i odznaczenia
• S. Wesołowski - Moje spotkania z Janem Karskim
• Informacje studentów
• Obóz studentów stomatologii
• G. Janczewski - Wspomnienie o doktorze T. Jeglińskim
• Pamięci Zofii Kuratowskiej
• Komunikaty
• Nowy naczelny w New England Journal of Medicine
• T. Kocon - Sesja poświęcona pamięci dr Paciorkiewicza

---

• Powrót do strony głównej "Z Życia Akademii Medycznej w Warszawie"
• Powrót do stron Biblioteki Głównej AM

Z Senatu

Na posiedzeniu Senatu w dniu 25 października omówiono następujące sprawy:

W wyniku rozstrzygniętego konkursu na stanowiska profesora nadzwyczajnego nominacje otrzymali:

• Dr hab. Ireneusz Krasnodębski z Katedry i Kliniki Chirurgii Gastroenterologicznej i Żywienia
• Dr hab. Michał Matysiak z Katedry i Kliniki Pneumonologii, Chorób Alergicznych i Hematologii
• Dr hab. Leszek Bablok z I Katedry i Kliniki Położnictwa i Ginekologii
• Dr hab. Roman Gellert z Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych i Nefrologii.


        W związku z propozycją nadania tytułu doktora honoris causa Aleksandrowi A. Borbely’mu - profesorowi farmakologii Uniwersytetu w Zurychu Senat zdecydował, że o opinię o kandydacie zwróci się do Senatów Uniwersytetu Jagiellońskiego i Akademii Medycznej w Gdańsku.
        Senat zatwierdził zmianę nazwy Katedry i Kliniki Chirurgii Gastroenetrologicznej i Żywienia na Katedrę i Klinikę Chirurgii Ogólnej, Gastroenterologicznej i Żywienia.

Senat zatwierdził składy Komisji Senackich.


Senacka Komisja ds. Dydaktyki

Przewodniczący – prof. dr hab. Piotr Zaborowski
Członkowie : prof. W. Gliński, prof. J. Stelmachów, prof. H. Wanyura, prof. J. Pachecka, prof. J. Polański, prof. M. Łuczak, prof. S. Moskalewski, prof. Szelenberger, prof. T. Goździk-Żołnierkiewicz, dr hab. A. Tokarz, dr M. Skonieczna-Maruchin, dr hab. M. Roszkowska-Blaim, mgr J. Żbikowski, J. Góra, R. Placha, G. Napiórkowski, M. Dera.

Senacka Komisja Statutowa

Przewodniczący – prof. B. Szczygieł
Członkowie: prof. M. Krawczyk, prof. M. Czaplicki, prof. J. Kowalski, mec. M. Święchowicz-Litwiniec, mec. J. Kania, dr J. Siemińska, dr S. Nowak, mgr E. Zielińska

Senacka Komisja ds. Rozwoju Kadry

Przewodniczący: prof. A. Górecki
Członkowie: prof. W. Gliński, prof. J. Stelmachów, prof. J. Pachecka, prof. B. Gutkowska, prof. G. Opolski, prof. J. Szmidt, prof. I. Krasnodębski, prof. S. Majewski, prof. J. Muszyński, prof. K. Wardyn, prof. K. Czajkowski, prof. M. Pastuszko, dr W. Feleszko, mgr E. Mirosz

Senacka Komisja ds. Nauki

Przewodniczący – prof. S. Moskalewski
Członkowie: prof. D. Chmielewska-Szewczyk, prof. E. Szczepańska-Sadowska, prof. W. Kołodziejski, prof. M. Jakóbisiak, prof. J. Janeczko, prof. W. Jakubowski, prof. H. Kwieciński, prof. S. Maśliński, prof. J. Polański, prof. J. Sawicki, prof. R. Górska, prof. A. Kukwa, prof. W. Szelenberger, prof. W. Gliński, prof. J. Pachecka, prof. Z. Gaciong, prof. M. Radkowski, prof. M. Wąsik, K. Szulborski, S. Fesołowicz, mgr E. Raczycka

Senacka Komisja Bioetyczna

Przewodniczący – prof. A. Dubrzyński
Członkowie: prof. M. Błaszczyk-Kostanecka, prof. J. Brzeziński, prof. J. Komender, prof. B. Wocial, prof. M. Lao, prof. B.Tarchalska-Kryńska, prof. B. Ciszek, dr Z. Jamrozik, dr T. Łazowski, dr hab. Z. Wierzbicki, dr M. Soin, dr P. Konieczniak, A. Jaworska, ks. W. Grędowski

Senacka Komisja ds. Klinicznych i Współpracy z Regionem

Przewodniczący – prof. J. Cianciara
Członkowie: prof. A. Czech, prof. D. Liszewska-Pfejfer, prof. A. Górecki, prof. M. Krawczyk, prof. S. Radowicki, prof. A. Kokoszka, prof. A. Wagner, prof. L. Korniszewski, dr M. Kuch, dr P. Ciostek

Senat podjął uchwałę w sprawie poparcia stanowiska Rektorów Uczelni Medycznych dotyczącego włączenia szpitali klinicznych w struktury akademii medycznych, gdyż stanowią one niezbędną bazę dla prowadzenia działalności dydaktycznej, naukowej oraz wysokospecjalistycznego leczenia.

Powrót do spisu treści

---

Konferencja Rektorów AM

Mgr Ewa Kępska i mgr Ewa Kacprzyńska – Dział Organizacyjny AM

        Dnia 23 października 1999r. w sali seminaryjnej Instytutu Biostruktury odbyło się posiedzenie Konferencji Rektorów Akademii Medycznych. W programie posiedzenia przewidziano omówienie następujących spraw:

1. Informacja o spotkaniu Prezydium Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich z Premierem Rzeczpospolitej Polskiej Jerzym Buzkiem i Ministrem Edukacji Narodowej Mirosławem Handke, które odbyło się w dniu 14.10.1999 r.

Informacja o spotkaniu z Ministrem Zdrowia  i Opieki Społecznej Franciszką Cegielską,  wiceministrem w MEN Jerzym Zdradą oraz Sekretarzem Stanu w Kancelarii Premiera Kazimierzem Marcinkiewiczem.
2. Określenie wspólnego stanowiska w sprawie projektu „Prawo o szkolnictwie wyższym”
3. Wybory przedstawicieli Konferencji Rektorów Akademii Medycznych w Polsce do  trzech stałych Komisji KRASP.
4. Określenie wspólnego stanowiska w sprawie obcojęzycznego nazewnictwa –akademia medyczna.
5. Sprawy różne.

        Obradom przewodniczył prof. dr hab. Z. Puchalski Rektor AM w Białymstoku.
        Na wstępie przewodniczący poinformował, iż spotkania o których mowa w pkt 1 porządku obrad dotyczyły stanowiska uczelni w sprawie projektu ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. W zasadzie  ze strony środowisk akademickich istnieje akceptacja  proponowanych zapisów ustawy, niemniej jednak konieczne są pewne korekty.
        Minister M. Handke zaprezentował planowane zamierzenia  w stosunku do uczelni medycznych w związku z włączeniem ich w strukturę jednostek podległych Ministerstwu Edukacji Narodowej. Generalnie MEN stoi na stanowisku, iż  podporządkowanie uczelni medycznych temu resortowi, które planowane jest od 1 września 2000r. powinno odbyć się łącznie ze szpitalami klinicznymi.
        JM Rektor Prof. J. Piekarczyk dodał, iż uczelnie medyczne zgodnie stanęły na stanowisku, że jedynym rozwiązaniem w obliczu faktów dokonanych bez ich udziału jest włączenie akademii do MEN z całą bazą laboratoryjno-diagnostyczno-badawczo-leczniczą tzn. ze szpitalami klinicznymi. Prezentowane stanowiska przedstawicieli rządu są w tej kwestii jednoznaczne, a mianowicie widzą oni wobec ustawy o działach konieczność przejścia wszystkich uczelni medycznych do MEN oraz konieczność utworzenia akademickich szpitali klinicznych, które będą ich integralną częścią.
        W toku dyskusji nad przedłożonym stanowiskiem Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich dotyczącym projektu ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym JM Rektor AM we Wrocławiu prof. L. Paradowski  zwrócił uwagę na fakt, iż proponowane zapisy nie przewidują żadnej pomocy stypendialnej dla studentów. Pan Rektor zaproponował, by w stanowisku zamieścić zapis, zgodnie z którym KRAM wyraża zaniepokojenie brakiem rozwiązań ustawowych w tym zakresie.
        Godnym uwagi jest także zapis przyznający Ministrowi Edukacji Narodowej szczególne uprawnienia w zakresie łączenia i tworzenia związków uczelni. W przedstawionym dokumencie zaznaczono, że wszystkie zapisy projektu ustawy dotyczące „naduprawnień” Ministra Edukacji Narodowej powinny zostać ograniczone. Zdaniem Prof. J. Piekarczyka należy zastrzec, że akty związane z łączeniem akademickich szkół wyższych oraz tworzeniem ich związków powinny wymagać zgody senatów tych uczelni.
        Jeżeli chodzi o sprawę  obcojęzycznej nazwy-akademia medyczna zostanie ona omówiona na następnym spotkaniu KRUM, po uprzednim przygotowaniu odpowiednich propozycji rozwiązań przez prof. dr hab. E. Bańkowskiego – Prorektora ds. Nauki AM w Białymstoku.
        Na posiedzeniu dokonano wyboru następujących przedstawicieli Konferencji Rektorów Akademii Medycznych w Polsce do trzech stałych Komisji KRASP-u:

• Komisja ds. Legislacyjnych - Rektor Śląskiej AM - prof. dr hab. Tadeusz Wilczok,
• Komisja ds. Finansowania Szkolnictwa Wyższego – Rektor AM w Warszawie - prof. dr hab. Janusz Piekarczyk,
• Komisja ds. Integracji, Partnerstwa i Standardów Akademickich  - Rektor AM we Wrocławiu - prof. dr hab. Leszek Paradowski.
        Następnie dyr. J. Żbikowski omówił kwestię budżetu uczelni medycznych na rok 2000. Z przesłanego w październiku br. do Sejmu przez MZiOS dokumentu dotyczącego informacji na temat projekty ustawy budżetowej wynika, iż budżet akademii medycznej wzrośnie o około 9%w zakresie tzw. „rzeczówki”. Jednak po dokładnej analizie można jednoznacznie stwierdzić, że wzrost na cele bieżącej działalności tzw. „rzeczówki” będzie znacznie mniejszy i wyniesie około 5%. Wynika to z faktu znacznie wyższego, obligatoryjnego wzrostu płac (finansowany przez budżet państwa tylko w około 96%). W przewidywanej kwocie budżetu na rok 2000 wpisano także dotację na dydaktykę kliniczną-co oznacza, iż nie będą to środki dodatkowe, lecz środki,  które uczelnie będą musiały wygospodarować kosztem innej działalności.
        Po zakończeniu dyskusji dotyczącej projektu ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w nawiązaniu do ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, a także  konieczności zwiększenia dotacji na działalność naukowo-dydaktyczną akademii w roku 2000- Konferencja Rektorów Uczelni Medycznych podjęła uchwałę oraz jednogłośnie zaakceptowała stanowisko dotyczące finansowania świadczeń zdrowotnych wykonywanych w ramach szkolenia.
Reasumując jeszcze raz podkreślono konieczność włączenia do struktur uczelni medycznych szpitali klinicznych, które są niezbędne do realizacji nauczania przed i podyplomowego, a także prowadzenia badań naukowych.
Zamykając posiedzenia prof. Z. Puchalski oraz prof. J. Piekarczyk podziękowali wszystkim za przybycie oraz aktywny udział w dyskusji nad omawianymi w dniu dzisiejszym sprawami. Powrót do spisu treści

---

50-lecie Kliniki Ortopedycznej

Mgr Magdalena Zielonka

        6 listopada 1999 r. w świeżo wyremontowanej sali im. A. Grucy Kliniki Ortopedycznej AM odbyło się uroczyste posiedzenie warszawskiego Oddziału PTOiT z okazji 50-lecia działalności Katedry i Kliniki Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu.
        Licznie zgromadzonych gości, wśród których byli przedstawiciele władz Uczelni, dyrekcji szpitala, Izb Lekarskich, Kasy Chorych, sejmiku terytorialnego, władz dzielnicy, dyrekcje medycznych instytutów naukowych,  pielęgniarek, szpitalni księża, emerytowani pracownicy, kierownicy klinik ortopedycznych z całej Polski przywitał prof. A. Górecki – kierownik Kliniki.
        Na wstępie profesor podziękował wszystkim, którzy przyczynili się do wyremontowania Kliniki, a także sponsorom uroczystości (producenci wszczepów, firmy farmaceutyczne).
        Prof. D. Liszewska-Pfejfer w krótkim wykładzie, bogato ilustrowanym przezroczami przedstawiła historię Szpitala Dzieciątka Jezus, na którego terenie znajduje się Klinika. Historia ta sięga 1717 r., kiedy ks. Baudouin  założył zakład dobroczynny, a później Szpital Generalny Dzieciątka Jezus. W 1887 r. położono kamień węgielny pod szpital na terenie tzw. Folwarku Świętokrzyskiego, zaś w 1901 r. oddano go do użytku. Był to na owe czasy bardzo nowoczesny obiekt, składał się z 22 budynków i dysponował  727 łóżkami. Po zniszczeniach II wojny już w 1946 r. szpital uruchomiono. Pracowali w nim lekarze, którzy weszli do Panteonu  świata lekarskiego – prof. W.Orłowski, T. Butkiewicz, A. Czyżewicz, A. Dobrzański, W. Melanowski J. Zaorski i A. Gruca.
        W 1950 r. szpital został szpitalem klinicznym. Dzieje Kliniki przedstawił prof. A. Górecki.
        Rektor prof. J. Piekarczyk powiedział, iż Klinika Ortopedyczna to chluba naszej Uczelni. Jest największą jednostką tego typu w Polsce i odgrywa wiodącą rolę w swojej dziedzinie. Rektor w imieniu swoim i władz Uczelni przekazał pracownikom gorące życzenia.
        Prof. K. Rąpała – prezes PTO stwierdził, iż większość zebranych na sali szkoliła się w tych murach. Obecny Kierownik Kliniki postawił sobie wysoko poprzeczkę, by dorównać swoim wielkim poprzednikom, życzył mu więc, by mógł zrealizować swoje pomysły i marzenia.
        Dr J. Garlicki – dyr. Centrum Rehabilitacji w imieniu swoim i chorującego Ojca, prof. Mariana Garlickiego przekazał życzenia dla Szefa i Zespołu, by ta Klinika, zawsze pełna ekspresji dalej przewodziła polskiej ortopedii.
Prof. J. Komender w liście skierowanym na ręce prof. A. Góreckiego podkreślił, że placówka zawsze doskonale łączyła obowiązki dydaktyczne i naukowe i była ważnym miejscem rozwoju nowoczesnej medycyny. Utworzenie w 1963 r. Banku Tkanek przy Akademii Medycznej nastąpiło na skutek inicjatywy ortopedów, a zwłaszcza prof. A. Grucy. Dziś w okresie niezwykłych osiągnięć biologii i patologii kości, jak i leczenia ortopedycznego warszawska Klinika czynnie uczestniczy w tym rozwoju, o czym świadczy choćby udział przedstawicieli Kliniki w II Światowym Kongresie Bankowania Tkanek.
        Serdeczne gratulacje i życzenia (często w towarzystwie pięknych kwiatów i nierzadko prezentów – zdjęć, obrazów, albumów, a nawet ...szabli) przekazali przewodniczący Izby Lekarskiej, Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego, kierownicy klinik ortopedii z całej Polski, byli współpracownicy.
        Była to niezwykle poruszająca uroczystość, gdyż serdeczne więzy oplatające Rzeczpospolitą Ortopedów pozwalają wierzyć w jej dalszy, harmonijny rozwój.

Powrót do spisu treści

---

Dzieje Kliniki Ortopedii i Traumatologii Narządów Ruchu

Prof. dr hab. Andrzej Górecki – Kierownik Katedry i Kliniki Ortopedii

        Historia Warszawskiej Kliniki Ortopedycznej, jak popularnie nazywano i wciąż nazywa Katedrę i Klinikę Ortopedii obecnie I Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Warszawie nierozerwalnie związana jest z osobą profesora Adama Grucy. Pozwolę sobie przypomnieć, że ten wybitny polski ortopeda, jeden z twórców polskiej ortopedii, swoją karierę lekarską i naukową rozpoczynał we Lwowie pracując w Klinice Chirurgicznej kierowanej przez profesora Schramma. Właśnie z  Jego inspiracji profesor Gruca zajął się schorzeniami i wadami narządu ruchu. Od 1938 roku pracował jako ordynator dziecięcego oddziału chirurgicznego Szpitala Powszechnego we Lwowie. Kierownictwo katedry Chirurgii Ogólnej Uniwersytetu Lwowskiego objął w 1940 roku. Lwów opuścił w 1943 roku. W tym właśnie roku Rada Tajnego Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego uchwaliła utworzenie w Warszawie Katedry Ortopedii i powołanie na jej kierownika Profesora Adama Grucy ze Lwowa. Profesor Gruca opuścił Lwów w 1943 roku i po krótkim okresie pobytu w Krakowie w roku 1945 przybył do Warszawy  obejmując kierownictwo Centralnego Instytutu Urazowego,  mieszczącego się w gmachu Kliniki Chirurgicznej Szpitala Dzieciątka Jezus. W maju 1945 roku przedstawiciel Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego prof. Marian Grzybowski oraz ze strony Stołecznego Wydziału Zdrowia dr Tadeusz Koszarowski nawiązali kontakt z Profesorem Grucą, a w czerwcu tego roku rektor Uniwersytetu prof. Franciszek Czubalski podjął decyzję o utworzeniu Centralnego Instytutu Chirurgii Urazowej jako zawiązku przyszłej Kliniki Ortopedycznej. Formalnie jednak Instytut wszedł w skład Wydziału Lekarskiego dopiero w 1948 roku. Dzięki pomocy ówczesnego dyrektora Szpitala dr Okolskiego i sióstr Szarytek Instytut został otwarty już 15 czerwca 1945 roku. W nowych, bardzo trudnych powojennych warunkach, ze szczupłym gronem współpracowników organizował prof. Gruca Instytut tworząc jednocześnie podstawy do powstania polskiej szkoły ortopedycznej. Napływ chorych do Instytutu był bardzo duży, obok tysięcy poszkodowanych fizycznie w czasie wojny, obok chorych ze świeżymi obrażeniami narządu ruchu zaopatrywano także w Instytucie pacjentów w ramach stałego ostrego dyżuru chirurgii ogólnej. Brakowało łóżek. Jesienią 1947 roku przemianowano Instytut na III Klinikę Chirurgiczną, w nawiasie „Ortopedia”. W miejsce zleconych wykładów i ćwiczeń Klinika przejęła obowiązkowe wykłady i ćwiczenia z ortopedii i traumatologii narządu ruchu  w wymiarze 120 godzin dla studentów  V roku  studiów. W zajęciach praktycznych z zakresu ortopedii i traumatologii /60 godzin/ studenci  brali udział w konferencjach  i seminariach oraz odbywali ćwiczenia z asystentami w grupach ośmioosobowych. Po przeniesieniu Kliniki Neurochirurgicznej do innego pawilonu liczba łóżek urazowo-ortopedycznych wzrosła do 118.
        W październiku 1950 roku Rada Wydziału Lekarskiego na wniosek profesora Adama Grucy przemianowała III  Klinikę Chirurgiczną na Klinikę Ortopedyczną. Dzięki zabiegom profesora Grucy i poparciu ówczesnych władz politycznych przystąpiono jeszcze w tym samym roku do budowy nowego gmachu Kliniki przy ulicy Lindleya 4 według projektu Wladysława Borawskiego. Ten sam architekt opracował jeszcze w 1942 roku projekt budynku kliniki ortopedycznej, na budowę którego Niemcy wyrazili zgodę. Miał on powstać w miejscu zniszczonego budynku  administracji szpitalnej, jednak rozpoczęte prace budowlane przerwano we wczesnej ich fazie. Duży udział przy opracowywaniu planów budynku w latach 1950-1952 miał sam profesor Gruca /fasada gmachu Kliniki jest repliką budynku Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie/ i bardzo często osobiście kontrolował postęp prac budowlanych. Budowę zakończono w czerwcu 1956 roku, a ostateczne oddanie gmachu do użytku nastąpiło uroczyście  15 czerwca 1957 roku. Wnętrze budynku zdobiły kute balustrady, żyrandole i kinkiety oraz stiuki, a ściany pokryte były kolorowym kamieniem, gdyż, jak twierdził Profesor Gruca, biel stosowana w budownictwie szpitalnym męczy wzrok i obniża wydajność pracy o 40%. Od tej pory tzw. „Pałac Grucy” był bardzo dynamicznym ośrodkiem leczniczym, dydaktycznym i naukowym w zakresie ortopedii i traumatologii narządu ruchu. Leczeni byli w Klinice pacjenci z terenu całej Polski, a także cudzoziemcy. W 1960 roku  Klinika posiadała 180 łóżek /wydanie Dzieje uczelni medycznych w Warszawie - Manicki/ Do tego roku leczono szpitalnie 24 tysiące pacjentów, w tym 220 obcokrajowców i wykonano 14500 krwawych zabiegów operacyjnych. W Przychodni Przyklinicznej przyjmowano rocznie ponad 50 tysięcy pacjentów  i wykonywano tam ok. 1500 zabiegów krwawych i ok.10 tys. bezkrwawych. Klinika opiekowała się oddziałem w Konstancinie pod Warszawą i oddziałem w Ciechocinku. W Klinice szkoliły się całe pokolenia polskich ortopedów, a wielu lekarzy zagranicznych doskonaliło swoje umiejętności poznając metody leczenia opracowane przez profesora Grucę. Część wychowanków Kliniki objęła samodzielne stanowiska w innych klinikach i oddziałach. Sam Profesor utrzymywał ożywione kontakty z wiodącymi ośrodkami europejskimi i amerykańskimi, ciesząc się zasłużoną sławą i uznaniem międzynarodowym. Na emeryturę przechodzi w 1964 roku.
        Przez okres roku  obowiązki kierownika Kliniki pełni  doc. Tadeusz Witwicki - wychowanek profesora Grucy.
        W 1966 roku kierownictwo Katedry i Kliniki Ortopedii obejmuje profesor Marian Garlicki - bliski współpracownik profesora Grucy z okresu pracy we Lwowie oraz z lat powojennych, a od 1951 roku organizator i Kierownik Kliniki Ortopedycznej w Zabrzu i Rektor Śląskiej Akademii Medycznej, a następnie Kierownik Kliniki Ortopedycznej Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi i Rektor tej Uczelni. Profesor Garlicki kontynuuje dzieło Poprzednika i rozwija „Warszawską Szkołę Ortopedyczną”. Wprowadza do praktyki nowe metody operacyjne, m.in. totalne alloplastyki stawów oraz opracowane przez siebie techniki. Dba o stałe podnoszenie kwalifikacji przez Zespół. Inspiruje wiele prac naukowych, podtrzymuje i rozwija kontakty międzynarodowe Kliniki. Bardzo aktywnie działa także społecznie w towarzystwach lekarskich oraz innych organizacjach społecznych, a także jako poseł przez dwie kadencje w Sejmie wierząc, że ta aktywność może wspomóc rozwój polskiej ortopedii i traumatologii. Rozwija organizację opieki traumatologicznej w Polsce, aktywnie promuje rozwój lekarskiej kadry ortopedycznej.
        Po przejściu na emeryturę w 1979 roku utrzymuje bardzo ścisłe kontakty z Kliniką oraz z jej Kierownikiem - prof.Witoldem Szulcem, swoim uczniem i długoletnim współpracownikiem. Swoje wspomnienia z różnych okresów pracy,  także z czasów pracy w Warszawskiej Klinice Ortopedycznej, zawarł profesor Garlicki w książce p.t. ”Z medycyną od Lwowa do Warszawy”. W marcu 1999 r. w uznaniu swoich ogromnych zasług Profesor otrzymał z rąk Prezydenta Rzeczpospolitej Wielki Krzyż Orderu Odrodzenia Polski. Dzień ten był świętem całej Polskiej Ortopedii.
        Profesor Szulc, utrwalając wysoki poziom fachowy i naukowy Kliniki, zdołał przeprowadzić jej Zespół przez lata gwałtownych przemian politycznych w naszym kraju, a także zrealizował bardzo trudne w owych czasach, trwające kilka lat przedsięwzięcie, jakim był gruntowny remont Boku Operacyjnego Kliniki. Profesor rozbudował Klinikę zwiększając liczbę łóżek do 219, utworzył 3 nowe oddziały: Chirurgii Kolana, Zapaleń Kości oraz Chirurgii Ręki i Chirurgii Rekonstrukcyjnej. Wprowadzanie nowoczesnych metod diagnostyczno-leczniczych do praktyki klinicznej, dbałość o stałe podnoszenie kwalifikacji zawodowych Członków Zespołu, stymulowanie do rozwoju naukowego, promowanie zasad humanitaryzmu, koleżeńskości, życzliwości i krytycyzmu w postępowaniu każdego z nas to niektóre zasady postępowania profesora jako Szefa, Nauczyciela i Lekarza. Profesor Szulc zmarł w kwietniu 1997 roku, a od 1 lipca tego roku, w wyniku decyzji Rady Wydziału, objąłem funkcję kierownika tutejszej Katedry i Kliniki.
        Obecnie Klinika liczy 224 łóżka, wliczając tworzony, 5-cio łóżkowy Oddział pooperacyjny, a zespół pracowników liczy ok. 230 osób, w tym 40 lekarzy. Na nowocześnie zorganizowanym i wyposażonym, w wyniku niedawnej modernizacji, Bloku Operacyjnym obejmującym 10 sal operacyjnych przeprowadzane są najbardziej skomplikowane operacje ortopedyczne. Średnio rocznie wykonywanych jest ponad 3 tysiące zabiegów, a liczba hospitalizowanych przekracza 3 tysiące - 40% z nich to mieszkańcy innych niż mazowieckie województw. Staramy się kontynuować dzieło naszych Poprzedników dbając o stały rozwój  Kliniki i o zachowanie przez Klinikę wysokiej pozycji wśród krajowych ośrodków ortopedycznych.

Powrót do spisu treści

---

Pierwszy w Polsce  przeszczep wątroby od żywego spokrewnionego dawcy

Dr hab.med. Rafał Paluszkiewicz
- Katedra i Klinika Chirurgii Ogólnej i Chorób Wątroby, AM Warszawa

        12.10.1999 w Klinice Chirurgii Ogólnej i Chorób Wątroby w Szpitalu przy ulicy Banacha i w Centrum Zdrowia Dziecka w Międzylesiu wykonano pierwszy w Polsce rodzinny przeszczep wątroby.
        Pierwszą część zabiegu, pobranie fragmentu wątroby od ojca chorej na atrezję dróg żółciowych 4 letniej Oli, wykonał zespół chirurgów z Kliniki Chirurgii Ogólnej i Chorób Wątroby kierowany przez prof. dr hab. med. Marka Krawczyka. W skład zespołu wchodził również prof. Olivier Farges, wybitny specjalista w zakresie chirurgii wątroby, który podobne zabiegi pobrań do przeszczepów rodzinnych wykonuje w Hospital Beaujon w Paryżu. Przeszczepienie pobranego od ojca fragmentu wątroby wykonanał doc. dr hab. Piotr Kaliciński z zespołem w Centrum Zdrowia Dziecka w Międzylesiu, z udziałem prof. Yann Revillon z Hospital Necker-Enfantes-Malades w Paryżu, wybitnego specjalisty w zakresie transplantacji wątroby u dzieci.
        Pierwsza  w naszym kraju transplantacja wątroby od żywego spokrewnionego dawcy zakończyła się  sukcesem, zarówno ojciec, jak i jego córka czują się dobrze.
        Przeszczepienie wątroby od żywego dawcy jest jedną z najtrudniejszych technicznie operacji, wymaga doświadczonego zespołu i skomplikowanej aparatury medycznej. Dotychczas zabiegi tego typu  wykonywane są jedynie w nielicznych krajach na świecie. Pierwszy został wykonany w 1988 roku w Sao Paulo w Brazylii u 4 letniej dziewczynki z atrezją dróg żółciowych, niestety mała pacjentka zmarła po operacji. Drugą na  świecie operację, tym  razem zakończoną powodzeniem, wykonano u 17 miesięcznego chłopca, w 1989 roku, w Brisbane w Australii. Do chwili obecnej najwięcej zabiegów przeszczepiania wątroby od żywych spokrewnionych dawców wykonano w Japonii (ponad 350). Wyniki są bardzo dobre, 4 letnia przeżywalność po transplantacji wynosi ok. 80%.
        Od dwóch lat  CZD, we współpracy z Kliniką Chirurgii Ogólnej i Chorób Wątroby AM w Warszawie wdraża program przeszczepów rodzinnych. Okres ten wypełniony był intensywnymi przygotowaniami: wspólnymi posiedzeniami na których kwalifikowano dawców i biorców oraz szkoleniowymi wyjazdami do wiodących w tej dziedzinie w Europie ośrodków francuskich.
        Zarówno chirurdzy z Międzylesia, jak i z Kliniki prowadzonej przez prof. Marka Krawczyka od początku lat 90-siątych przebywali na wielomiesięcznych stażach w wielu transplantacyjnych ośrodkach zagranicznych: w USA, Anglii, Niemczech i Francji. Najściślejsze związki wiążą ich obecnie z chirurgami francuskimi, stąd obecność tych ostatnich w trakcie przeprowadzanej pionierskiej operacji.
        Wspólne działanie chirurgów z CZD i Kliniki Chirurgii Ogólnej i Chorób Wątroby nie jest przypadkowe, obje placówki są wiodącymi ośrodkami chirurgii wątroby w naszym kraju. Ośrodek transplantacyjny Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie jako jedyny w Polsce przeszczepia wątroby u dzieci (od 1990). Dotychczas wykonał 43 przeszczepy (ze zwłok), 65% pacjentów żyje ponad 4 lata po przeszczepie. Według ocen CZD w Polsce rocznie wymaga przeszczepienia 30- 40 dzieci. 10-15 umiera oczekując na transplantację. W ostatnich latach CZD wykonywało około 10 transplantacji rocznie (ze zwłok), tyle samo dzieci otrzymywało przeszczep w Paryżu od dawcy spokrewnionego. Koszty operacji za granicą ponosiły rodziny wspomagane przez różnego typu fundacje i Ministerstwo Zdrowia. Przeszczep wykonany w kraju jest 2-krotnie tańszy niż we Francji. Ministerstwo Zdrowia będzie obecnie, na każdy rodzinny przeszczep,  przekazywać  ok.200 tys. złotych.
        Zespół Kliniki Chirurgii Ogólnej i Chorób Wątroby ma największe w kraju doświadczenie, jeśli chodzi o resekcję tkanki wątrobowej (kilkaset resekcji wątroby wykonanych z powodu guzów łagodnych i złośliwych) i przeszczepianie wątroby ze zwłok u dorosłych (39 przeszczepów). Wyniki, które uzyskuje są porównywalne z wynikami renomowanych ośrodków zachodnich.
        Udany, pierwszy w Polsce przeszczep rodzinny wątroby jest ważnym osiągnięciem naukowym , stanowiąc jednocześnie nadzieję powrotu do zdrowia dla wielu małych pacjentów.

Powrót do spisu treści

---

Pierwsze przeszczepienie szpiku na Banacha

Prof. dr hab.med. Wiesław Wiktor Jędrzejczak
Kierownik Kliniki Hematologii, Onkologii i Chorób Wewnętrznych

        W dniu 27 września 1999 roku został wypisany do domu z Kliniki Hematologii, Onkologii i Chorób Wewnętrznych AM Pan Andrzej Budzich. Jest on pierwszym chorym, który został w naszej Klinice poddany przeszczepieniu autologicznych (tj. własnych) komórek krwiotwórczych. Magicznym dniem przeszczepienia była sobota, 3 września 1999 roku, ale sam zabieg zaczął się znacznie wcześniej.
        Pan Budzich ma 42 lata i mimo względnie młodego wieku zachorował na szpiczaka mnogiego. Szpiczak leczony konwencjonalnie jest bez wyjątku śmiertelną chorobą i to od razu określiło, że u tego chorego należy myśleć o przeszczepieniu szpiku. A ponieważ chory nie miał dawcy, należało myśleć o przeszczepieniu autologicznym. Bardziej sensownie było również myśleć o przeszczepieniu komórek krwiotwórczych uzyskanych z krwi obwodowej, które są mniej zanieczyszczone komórkami nowotworowymi niż komórki szpiku.
        Najpierw więc u chorego uzyskano remisję za pomocą konwencjonalnej chemioterapii. Następnie wyleczono wszystkie potencjalne ogniska zakażenia, od których mogłaby się zacząć infekcja w okresie głębokiej immunosupresji. Wreszcie podano megadawkę cyklofosfamidu. W trakcie regeneracji układu krwiotwórczego po takiej dawce do krwi uwalniane są ze szpiku zdrowe komórki krwiotwórcze. Można to jeszcze nasilić stosując cytokiny krwiotwórcze. Kilkanaście dni po podaniu cyklofosfamidu można ostatecznie pobrać z krwi obwodowej komórki krwiotwórcze za pomocą separatora.
        W tym momencie mieliśmy powikłanie – posocznicę, z powodu której musieliśmy opóźnić zabieg. Komórki zaczęliśmy więc pobierać dopiero po ponad 20 dniach. Pierwsze dwie ich porcje zostały zamrożone, a trzecia umieszczona w lodówce. Badania w cytometrze przepływowym wykazały, że są one wolne od komórek szpiczakowych. Następnie pobraliśmy jeszcze od chorego szpik, jako zabezpieczenie na wypadek, gdyby procedura przeszczepienia obwodowych komórek krwiotwórczych się nie powiodła. I podaliśmy choremu megadawkę melfalanu 200 mg/me2. Trzydzieści godzin po tej dawce podaliśmy dożylnie pierwszą porcję zamrożonych komórek (które rozmrażaliśmy bezpośrednio przy łóżku chorego i wraz z DMSO wstrzykiwaliśmy do centralnego cewnika żylnego). Dodatkowo podaliśmy też dożylnie trzecią porcję komórek, która przez trzy doby była przechowywana w lodówce. Pozostało czekanie.
        Przebieg poprzeszczepowy był prawie niepowikłany, ot... kilka stanów podgorączkowych, parę gorączek. Po kilkunastu dniach przeszczepione komórki podjęły pracę i w trzecim tygodniu po przeszczepieniu chory uzyskał niezależność od przetoczeń.
        W szpiczaku mnogim przeszczepienie autologicznych komórek krwiotwórczych rzadko leczy chorobę, ale stosunkowo często umożliwia długotrwałą remisję. U tego chorego mamy jeszcze zamrożone komórki, dzięki którym w razie potrzeby będzie można dokonać jeszcze drugiego przeszczepu. Jest to dość częsta praktyka w tym schorzeniu, która w literaturze fachowej nosi nazwę przeszczepienia tandemowego.
        Sukces tego przedsięwzięcia ma wiele twarzy. Przeszczepienie komórek krwiotwórczych jest zadaniem zespołowym i jest wykonywane tak dobrze, jak dobre jest najsłabsze ogniwo. Tutaj wszyscy uczestnicy się sprawdzili. Bardzo duża część sukcesu zależała także od ludzi, którzy nam umożliwili tę działalność: JM prof. dr hab. med. Andrzeja Górskiego i dyrektora CSK dr Władysława Wójcika. Kolejne zabiegi są w różnych fazach zaawansowania.

Powrót do spisu treści

---

Międzynarodowe Targi Medyczne „Medica” 99

VII Konferencja Naukowo – Szkoleniowa Lekarza Rodzinnego na Targach MEDICA- 99

Dr Piotr Tyszko

         W dniu 21 października 1999 r. odbyła się VII Konferencja  Naukowo – Szkoleniowa Lekarza Rodzinnego. Była ona imprezą towarzyszącą XV Międzynarodowym Targom MEDICA – 99 oraz  XV Międzynarodowym Targom Laboratorium, Controla, Optica – 99.  Imprezy te są najbardziej prestiżowymi wydarzeniami  tego typu, jakie mają miejsce w drugiej połowie roku.
        Po raz pierwszy współorganizatorem Targów była Akademia Medyczna w Warszawie.  Rektor Akademii, prof. dr hab. Janusz Piekarczyk wyjaśniając w Katalogu Targów powody włączenia się naszej Uczelni do ich organizacji stwierdził, że: „ organizowane od piętnastu lat Targi MEDICA zdobyły sobie należny prestiż i zainteresowanie. Są one cenną imprezą, prezentują bowiem nowoczesny sprzęt i aparaturę niezbędne dla funkcjonowania każdej placówki ochrony zdrowia – od dużego szpitala klinicznego po gabinet lekarza rodzinnego”.
        Konferencję rozpoczął Kierownik Zakładu Medycyny rodzinnej AM w Warszawie, prof. dr hab. Kazimierz Wardyn. W swoim wystąpieniu przypomniał trudne początki rozwoju medycyny rodzinnej jako nowej dyscypliny akademickiej oraz nowej specjalności lekarskiej. Podziękował Władzom Uczelni, a szczególnie prof. Januszowi Piekarczykowi, za to, że jako Prorektor w poprzedniej kadencji od początku aktywnie uczestniczył i wspierał działania na rzecz rozwoju kształcenia lekarzy rodzinnych, mobilizował do zorganizowania praktyki lekarza rodzinnego, niezbędnej dla szkolenia przed i podyplomowego. Dzięki temu możliwe było opracowanie i wdrożenie programów szkolenia  specjalistów  medycyny rodzinnej, w trybie rezydenckim i pozaetatowym. W szkolenie to, koordynowane przez Zakład Medycyny Rodzinnej, jest zaangażowane od początku ponad 20 klinik i zakładów Akademii Medycznej. Efektem wspólnych działań jest m.in. wypracowanie optymalnego modelu szkolenia, wykształcenie kilkudziesięciu specjalistów oraz wdrożenie z początkiem roku akademickiego 1999/2000 nauczania przeddyplomowego tej  dziedziny na I Wydziale Lekarskim. Prof. Kazimierz Wardyn zwrócił uwagę, że Konferencja po raz pierwszy ma miejsce  w sali im. Rudniewa, w której wcześniej odbywały się posiedzenia Rady Wydziału Lekarskiego AM.
        Otwarcia Konferencji dokonał JM Rektor prof. dr hab. Janusz Piekarczyk.  Podziękował on za zaproszenie oraz powitał serdecznie uczestników Konferencji w imieniu Władz Rektorskich oraz Senatu AM. W swoim wystąpieniu stwierdził, że Akademia Medyczna z wielkim zadowoleniem przyjęła na siebie zorganizowanie konferencji towarzyszącej Targom MEDICA, poświęconej medycynie rodzinnej i chirurgii ogólnej. Zarówno jedna jak i druga dziedzina nie może obyć się bez odpowiedniej aparatury i sprzętu.  Prof. Janusz Piekarczyk podkreślił, że targi dają możliwość kontaktu z inżynierami i innymi ludźmi techniki, bez których nie byłby możliwy postęp w medycynie. Są one dla wielu ludzi okazją do przyjazdu do Warszawy. Konferencja towarzysząca  targom stanowi dla nich ofertę do  kontaktu z naukami medycznymi.
        Rektor podziękował prof. Kazimierzowi Wardynowi oraz kierowanemu przez niego zespołowi za dotychczasowe osiągnięcia w zakresie rozwoju medycyny rodzinnej w Warszawskiej Akademii Medycznej. Mimo wielu trudności, charakterystycznych dla rozwijającej się dziedziny, są realne osiągnięcia w postaci funkcjonującego systemu szkolenia lekarzy rodzinnych, uzyskanych specjalizacji, wdrożenia szkolenia przeddyplomowego. Od początku tego roku, dzięki umowie z Samodzielnym Publicznym Centralnym Szpitalem Klinicznym przy ul. Banacha oraz działającą na jego terenie praktyką lekarza rodzinnego, Akademia ma nieograniczony dostęp do  bazy szkoleniowej, niezbędnej do szkolenia studentów i specjalistów oraz prowadzenia staży podyplomowych. Ośrodek medycyny rodzinnej kierowany przez prof. Kazimierza Wardyna należy do  liczących się w skali kraju. Świadczy o tym udział w wielu inicjatywach mających miejsce w tej dziedzinie: w konferencjach,  redakcjach czasopism specjalistycznych, towarzystwach naukowych. Prof. Janusz Piekarczyk zwrócił ponadto uwagę, że medycyna rodzinna jako specjalność medyczna i jako model organizacji podstawowej opieki zdrowotnej ma widoczne preferencje w polityce państwa. Połowa miejsc rezydenckich jest przeznaczona dla lekarzy, którzy chcą specjalizować się w tej dziedzinie. Popierany jest rozwój praktyk lekarza rodzinnego jako najbardziej adekwatnej formy opieki zdrowotnej nad ludnością.
        Kończąc Rektor podziękował zaproszonym wykładowcom za przygotowanie wystąpień oraz firmom farmaceutycznym BOIRON  i  NOVO – NORDISK  za pomoc w  organizacji konferencji i jej sponsorowanie.
Przed rozpoczęciem części naukowej prof. Kazimierz Wardyn poinformował zebranych o rozpoczęciu działalności przez Polskie Towarzystwo Medycyny Rodzinnej. Prezesem pierwszej kadencji Władz Towarzystwa jest prof. dr hab. Andrzej Steciwko, kierownik Zakładu Medycyny Rodzinnej AM we Wrocławiu, a v-prezesem prof. Kazimierz Wardyn. Wprowadzając wątek osobisty, prof. A.Wardyn  podziękował specjalnie za przybycie pani dr med. Łucji Stasiak, która w ciągu wieloletniej pracy klinicznej i dydaktycznej przyczyniła się do  wykształcenia i wychowania wielu lekarzy związanych obecnie z medycyną rodzinną.
        Część referatową rozpoczął prof. dr hab. Andrzej Steciwko wystąpieniem na temat: Jak postępować, by leczenie w wieku podeszłym było bezpieczne i skuteczne. Kolejne referaty wygłosili:

• dr Zofia Olejniczakowska: Praktyczne aspekty insulinoterapii w cukrzycy typu II,
• prof. dr hab. Kazimierz Ostrowski: Glikozuria, hematuria i proteinuria w praktyce lekarza rodzinnego,
• dr Ewa Jabłońska–Jagiełło: Leki homeopatyczne w infekcjach górnych dróg oddechowych,
• dr n. med. Ładysław Nekanda – Trepka: Nowe zasady specjalizacji lekarskich,
• dr Jolanta Mętrak: NOVOLET najprostszym nowoczesnym sposobem insulinoterapii – doświadczenia lekarza praktyka,
• dr n. Med. Piotr Tyszko: Systemowe uwarunkowania wdrażania medycyny rodzinnej w Polsce.
        W części końcowej konferencji odbyły się prezentacje nowości firmy BOIRON – Homeotuss, Sedatif PC  oraz firmy NOVO – NORDISK. Przedstawiciele firm proponowali zebranym lekarzom rodzinnym udział w badaniach klinicznych leków. Zamykając konferencję, prof. Kazimierz Wardyn zwrócił uwagę, że ten rodzaj działalności jest wśród lekarzy rodzinnych w Polsce jeszcze stosunkowo mało rozpowszechniony i zachęcał do aktywności w tej dziedzinie.  Zapowiedział także kolejną konferencję, która jest planowana na wiosnę roku 2000. Powrót do spisu treści

---


 
Uroczyste posiedzenie Rady Naukowej IS AM

Prof. dr hab. Tadeusz Bączkowski

        W dniu 22 października 1999, na terenie targów Medica 99, odbyło się uroczyste posiedzenie Rady Naukowej Instytutu Stomatologii AM w Warszawie. Posiedzenie miało szczególny charakter, ponieważ w 2000 roku mija 80 lat od powstania pierwszej państwowej Wyższej Uczelni Stomatologicznej. W 1920 r. w Warszawie utworzony został Państwowy Instytut Dentystyczny. Podczas uroczystości wręczone zostały dyplomy jubileuszowe w 50 lat po ukończeniu studiów stomatologicznych absolwentom naszej uczelni. Wręczone zostały także dyplomy doktora nauk medycznych nadane przez  Radę Naukową Instytutu Stomatologii.
        Przemówienia  okolicznościowe wygłosili: rektor AM – prof. J.Piekarczyk i dyrektor IS  AM – prof. T. Bączkowski.
        Jako zaproszeni goście udział wzięli: przedstawiciele MZOiS, Naczelnej i Okręgowej Rady Lekarskiej, dziekani, prorektorzy i dyrekcja AM w Warszawie, oraz zaproszeni goście reprezentujący Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego, Okręgową Izbę Lekarską, Centrum Zdrowia Dziecka, Stomatologię Wojska Polskiego, Studium Zawodowe Techniki Dentystycznej, społeczność akademicką naszego Instytutu oraz licznie reprezentowane środowisko  Studenckiego Towarzystwa Naukowego.

JM Rektor powiedział:
 
        Panie Dziekanie, Panie Dyrektorze, Wysoka Rado, Wielce Szanowni Państwo!

        Spotykamy się dzisiaj w tym uroczystym zgromadzeniu, aby wręczyć dyplomy wznowione po 50 latach od ukończenia studiów, naszym seniorom, naszym nauczycielom. Wielki to dla nas zaszczyt i honor, że możemy te dyplomy pieczęcią Akademii przyozdobione przekazać Państwu do rąk. Są one wyrazem podziękowania i uznania macierzystej uczelni za Państwa wkład w rozwój nauk medycznych, a w szczególności stomatologii. Niech będą one podziękowaniem za tysiące wyleczonych chorych i za pracę dydaktyczną na rzecz młodych lekarzy, którym zawsze chętnie przekazywaliście swoją wiedzę zawodową i swoje doświadczenie. Zgodnie z przysięgą Hipokratesa złożoną przed laty na ręce dziekana śpieszyliście, aby podać do wiadomości wszystko to, co udało się wynaleźć lub udoskonalić.
        W imieniu Senatu i władz rektorskich Akademii Medycznej w Warszawie bardzo serdecznie Państwu za to wszystko dziękuję.
        Dzisiejszy Oddział Stomatologiczny Wydziału Lekarskiego jest spadkobiercą tradycji Państwowego Instytutu Dentystycznego Akademii Stomatologicznej i Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Przez okres ostatnich 50 lat Oddział tworzył strukturę Akademii Medycznej i Wydziału Lekarskiego.
        Pan prof. Tadeusz Bączkowski odświeży nam w swoim wykładzie pamięć o tym minionym okresie w przeddzień jubileszu 80-lecia powstania pierwszej w Polsce Państwowej Wyższej Uczelni Stomatologicznej.
        Dzisiejsza uroczystość składa się również z drugiej części: wręczenia dyplomów doktora nauk medycznych, doktorantom, którzy odbyli przewody doktorskie i Rada Naukowa Instytutu Stomatologii nadała im stopień naukowy doktora.
        Należy się cieszyć, że w dzisiejszym skomercjalizowanym świecie ciągle są wśród nas tacy, którzy podejmują wyzwania stawiane przez naukę. Podejmują badania, które uwieńczone zostały wymiernym sukcesem osobistym, który składa się na sukces uczelni i stanowi o postępie nauk medycznych.
        Gratuluję Państwu tego osiągnięcia i dziękuję za wkład w postęp wiedzy medycznej. Życzę Państwu dalszych sukcesów, zdobycia kolejnego stopnia i tytułu naukowego. Stomatologia jest dyscypliną w ramach nauk medycznych, która szczególnie potrzebuje zapewnienia dopływu nowych kadr.
        Życzę Państwu wielu satysfakcji z pracy naukowej, dydaktycznej i zawodowej – lekarskiej. Życzę także, abyście w swoim miejscu pracy znajdowali grono kolegów i przyjaciół, gdyż wspólnie łatwiej iść drogą sukcesu.
        Życzę także wszelkiej pomyślności w życiu osobistym, prywatnym, rodzinnym.

        Wręczenie dyplomów doktorskich poprzedziło złożenie uroczystego ślubowania.
        Dyplomy otrzymali: dr Mouetaz Kheirallah po przedłożeniu i obronie pracy zatytułowanej „Ocena wyników leczenia złamań żuchwy” promotor prof. dr Hubert Wanyura (praca z wyróżnieniem), dr Maciej Jagielak „Ocena chirurgicznego leczenia złamań podkłykciowych gałęzi żuchwy z uwzględnieniem własnej modyfikacji osteosyntezy” promotor: prof. dr Janusz Piekarczyk, dr Dorota Gajdzik-Plutecka „Badania adaptacji brzeżnej wypełnień z materiałów kompozytowych i amalgamatów srebra w zębach stałych niedojrzałych u dzieci. Badania kliniczne i mikroskopowe” promotor: prof. dr Maria Szpringer-Nodzak, dr Robert Kantor „Ocena ekspresji jądrowego antygenu komórek proliferujących w nabłonku fałdów włóknistych” promotor: prof. dr Hubert Wanyura (praca z wyróżnieniem), dr Zbigniew Kucharski „Profilaktyczno-lecznicze zastosowanie strefowego podścielenia protez ruchomych z wykorzystaniem materiałów elastycznych” promotor: prof. dr Eugeniusz Spiechowicz.
        JM Rektor wręczył dyplomy jubileuszowe w 50-tą rocznicę immatrykulacji absolwentom pierwszego powojennego rocznika roku 1947 następującym lekarzom dentystom: Irenie Czaińskiej , Pelagii Lasockiej- Allinowej, Ludmile Goebel-Mrozowskiej, Marii Łannickiej-Jaśkiewicz, Annie Mozer-Puchalskiej, Olimpii Napiórkowskiej-Górskiej, Irenie Oziemskiej, Zofii Podolskiej-Pawłowskiej, Helenie Strzeleckiej, Wandzie Szafran-Sokołow, Ludwice Szolce-Gras, Irenie Suszyńskiej-Kijewskiej oraz Wandzie Zielińskiej-Kaczyńskiej.
        Studenci naszego Oddziału w strojach akademickich wręczali jubilatkom kwiaty, co przyjęte zostało przez zebranych gorącymi oklaskami i wyrazami podziękowania dla Władz Uczelni złożonymi przez dr Zofię Podolską-Pawłowską.
        Dyrektor Instytutu Stomatologii prof. dr Tadeusz Bączkowski przypomniał okoliczności, w jakich powstał Państwowy Instytut Dentystyczny w Warszawie w skrócie zwany PID-em, jego twórców i nauczycieli oraz warunki, w jakich w ciągu 13 lat swojej działalności wydanych zostało 1467 dyplomów lekarza dentysty i 166 osób uzyskało nostryfikację dyplomów zagranicznych. W roku 1933 Państwowy Instytut Dentystyczny przekształcony został w Akademię Stomatologiczną uzyskując rangę Państwowej Szkoły Wyższej.
        Uroczystość zakończył koncert w wykonaniu studenta V kursu Oddziału Stomatologii Pawła Frączaka, który wykonał na instrumentach klawiszowych wybrane przez siebie utwory Piotra Czajkowskiego.
        W drugiej części koncertu adiunkt Katedry Protetyki Stomatologicznej grał na tychże instrumentach kompozycje własne zatytułowane „Śnieg”, „Wiosna” i „Moja Alma Mater”.
        Koncert przyjęty został szczególnie gorącymi oklaskami z powodu nie tylko warunków i okoliczności, w jakich był wykonany, ale przede wszystkim z powodu nieprzeciętnego talentu jego wykonawców.
 

Powrót do spisu treści

---

           
Bliżej Unii Europejskiej
 
Mgr Mirosława Kurpeta

        Dnia 21 października br. w Komitecie Badań Naukowych odbyła się uroczysta inauguracja Piątego Programu Ramowego Badań, Rozwoju Technicznego i Prezentacji Unii Europejskiej (PR 5) na lata 1999-2002.
        Uczestnikami spotkania byli zaproszeni przez Ministra Nauki, Przewodniczącego KBN prof. Andrzeja Wiszniewskiego: Prezes Rady Ministrów RP prof. Jerzy Buzek, Philippe Busquin – członek Komisji Europejskiej odpowiedzialny za badania i rozwój techniczny,  Seppo Kauppila – Ambasador Finlandii w Polsce, Mirosław Handke – Minister Edukacji Narodowej, Boris Pukl – Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Nauki i Techniki Republiki Słowenii, Jan Kułakowski – Pełnomocnik Rządu ds. Negocjacji o Członkostwo Polski w Unii Europejskiej oraz przedstawiciele polskiej nauki.
        5 PR to najważniejszy instrument wspomagania międzynarodowej współpracy naukowej w Europie. Do programu przystąpiło poza państwami UE 10 państw ubiegających się o przyjęcie : Bułgaria, Cypr, Estonia, Węgry, Łotwa, Litwa, Polska, Rumunia, Republika Czeska, Słowacja i Słowenia.
        Prawo przystąpienia Polski do programów unijnych podlega zasadzie wzajemności. Instytucje naukowe krajów UE mogą dołączać się do polskich projektów badawczych na podstawie dwustronnych porozumień.
Polscy eksperci mogą uczestniczyć ( za wynagrodzeniem ) w ocenie wniosków składanych w ramach konkursów. Komisja Europejska zachęca zainteresowanych do zgłaszania swych kandydatur. Od eksperta wymaga się udokumentowanej wiedzy w dziedzinach priorytetowych 5 PR i doświadczenia w prowadzeniu działalności w sektorze nauki, przemysłu lub administracji.
        W ramach 5 PR otwarto wiele programów i projektów tematycznych m.in. program tematyczny LIFE – poprawa jakości życia i gospodarowania żywymi zasobami.
        Głównymi tematami tego programu są: „jakość życia” w Europie ( ze szczególnym uwzględnieniem problematyki zdrowia mieszkańców starego kontynentu ), jakość środowiska naturalnego, a także jakość usług komunalnych wykorzystujących osiągnięcia wynikające z rozwoju technologii. Na program ten przeznaczono w budżecie 5 PR kwotę 10,843 mld euro.

Akcje kluczowe (1,86 mld euro)

1. Żywność, żywienia i zdrowie
2. Opanowanie chorób zakaźnych
3. „Komórkowe Fabryki”
4. Środowisko i zdrowie
5. Zrównoważone rolnictwo, rybołówstwo i leśnictwo
6. Starzejąca się populacja i problemy inwalidztwa

Akcje ogólne (483 mln euro)

1. Choroby chroniczne i zwyrodnieniowe (zwłaszcza rak i cukrzyca), choroby układu krążenia i choroby rzadkie
2. Badania nad genomem i chorobami o podłożu genetycznym
3. Nauki neurologiczne
4. Badania w zakresie zdrowia publicznego i usług zdrowotnych
5. Badania dotyczące osób niepełnosprawnych
6. Studia nad problemami dotyczącymi etyki medycznej i bioetyki w kontekście poszanowania podstawowych wartości ludzkich
7. Studia nad socjo-ekonomicznymi aspektami nauk i technologii biologicznych w perspektywie zrównoważonego rozwoju (wpływ na społeczeństwo, gospodarkę i zatrudnienie).

Wspieranie infrastruktury badawczej ( 70 mln euro )

1. Dane biologiczne i kolekcje materiałów biologicznych
2. Urządzenia do badań klinicznych, łącznie z badaniami przedklinicznymi, identyfikacja studiów i prób klinicznych na poziomie europejskim
3. Urządzenia do badań w zakresie hyponiki i rybołówstwa
 
Koordynator programu: ANNA PYTKO
    Tel. (0-22) 826-25-02,  826-12-81 w.216,
    e-mail: pt1@npk.gov.pl
 

Powrót do spisu treści

---

Międzynarodowa Konferencja Immunologiczna
Szanghaj, 23-26.10.99

Prof. dr hab. Andrzej Górski – Kierownik Zakładu Immunologii Klinicznej TT

        Kiedy w kwietniu ubiegłego roku wizytowałem Bejing Medical University (czego wynikiem była ich rewizyta w naszej Uczelni i podpisanie umowy o współpracy dwustronnej) byłem pod wrażeniem niezwykłego postępu, jaki dokonuje się w Chinach. Usłyszałem wtedy, że Szanghaj jest jeszcze dobitniejszym przykładem tego postępu. W istocie, dane mi było przekonać się o tym przy okazji udziału w konferencji, na którą zostałem zaproszony przez Chińskie Towarzystwo Immunologiczne.
        Konferencja była bardzo dobrze obsadzona przez międzynarodowe autorytety (m.in. prof. Melchers – dyrektor Basel Institute of Immunology, prof. McMichael – Oxford), przedstawiciele Instytutu Pasteura, kilka dobrych ośrodków amerykańskich etc. Mój referat dotyczył nowych możliwości zastosowania statyn w świetle danych uzyskanych ostatnio w Zakładzie Immunologii Klinicznej IT, o ich niezwykle interesującym działaniu immunomodulacyjnym (m.in. hamowaniu produkcji przeciwciał w niezwykle niskich stężeniach, interferencji z interakcjami limfocytów T z elastyną i śródbłonkiem naczyniowym).
        Nienaganna organizacja konferencji (która odbywała się w renomowanym Peace Hotel – być może odpowiednikiem byłby warszawski Bristol) i bardzo dobry poziom referatów gospodarzy (które uwzględniały najnowsze zdobycze biologii molekularnej), szerokie zastosowanie internetu to podstawowe jej cechy. Uderzająca jest powszechna znajomość angielskiego wśród młodej kadry naukowej (z której przecież większość nie była za granicą).
        Niezwykle istotnym wydarzeniem w nauce chińskiej jest powstawanie coraz to nowych struktur typu „science park” zwłaszcza wokół Pekinu i Szanghaju. Jest to oczywiście zgodne z rozwojem sytuacji w najbardziej rozwiniętych krajach świata, gdzie dawno już zrozumiano słuszność hasła zawartego m.in. w godle amerykańskim (e pluribus unum), co jest przecież szczególnie istotne w krajach o niewielkich nakładach na naukę. My w rejonie ul. Trojdena dysponujemy od dawna możliwościami skupienia potencjału naszej Uczelni, UW i PAN, jednak, na co wielokrotnie zwracałem uwagę, nie udało się powołać podobnego typu struktury. A przecież z taką inicjatywą wystąpił już 5 lat temu rektor prof. T. Tołłoczko, skończyło się jednak na zebraniu potencjalnych uczestników. W okresie mojej kadencji nie udało mi się również – mimo przygotowanych już konkretnych propozycji i uzgodnień – powołać wspólnych z UW i PAN jednostek organizacyjnych.
        Szanghaj uważam za jedną z najbardziej imponujących metropolii światowych, które dane mi było odwiedzić. Supernowoczesne wieżowce o niezwykle ciekawej architekturze są przemieszane z budynkami w stylu europejskim. Zwraca uwagę wielka dbałość o czystość (nieustanne sprzątanie i zmywanie ulic). Sklepy wypełnione różnobarwnym tłumem ludzi porządnie ubranych, zaś telefony komórkowe widuje się w użyciu co najmniej tak powszechnie, jak w Warszawie. Nigdzie nie spotkałem osoby żebrzącej, czy dopominającej się o jakiekolwiek datki. Doprawdy trudno uwierzyć, że jeszcze 20 lat temu zdobycie miski ryżu dziennie było dla tych osób niezwykle trudnym wyzwaniem. Podczas mego pobytu w Pekinie tamtejszy prorektor opowiadał mi zresztą, że w czasie osławionej rewolucji kulturalnej został zesłany na 10 lat na wieś celem uprawy ryżu.
        Mimo wszystko nie architektura Szanghaju wywarła na mnie największe wrażenie, a właśnie nowoczesność rozwoju nauki chińskiej i – co najważniejsze – wysokość nakładów na naukę, które proporcjonalnie przekraczają znacznie to, co nam oferują kolejne rządy.
        Zgadzając się zatem z krytycyzmem odnośnie praw człowieka w tym kraju trzeba przyznać, że wszystko wskazuje na to, że w nadchodzącym wieku będzie on jedną z czołowych potęg ekonomicznych, a być może i naukowych. Kto o tym ostatnim wątpi, niech sprawdzi ilość chińskich nazwisk w publikacjach medycznych ( z pewnością odnosi się to przynajmniej do immunologii).
        Jestem zatem przekonany, że podpisanie umowy o współpracy dwustronnej pomiędzy BMU a naszą Uczelnią będzie miało w nadchodzącym wieku  istotne znaczenie.
 

Powrót do spisu treści

---

Nagrody Jubileuszowe dla Nauczycieli Akademickich
(III kwartał 1999 r.)
 
45 lat pracy
 

• Prof. Maciej Borkowski
• Prof. Barbara Emeryk-Szajewska
• Prof. Bogdan Kamiński
• Prof. Henryk Kirschner
• Prof. Leszek Kryst
• Dr hab. Małgorzata Palester-Chlebowczyk

40 lat pracy
 

• Dr Aleksandra Brzozowska-Binda
• Prof. Elżbieta Domańska-Janczewska
• Dr Jolanta Godlewska-Jędrzejczyk
• Dr Hanna Malczewska
• Prof. Grzegorz Janczewski

35 lat pracy
 

• Dr Józef Beck
• Prof. Maciej Czaplicki
• Dr Joanna Józefowicz
• Dr Jan Malinowski
• Dr Andrzej Sankowski
• Dr Krystyna Wojtulewicz-Potocka
• Dr Maria Żardecka

30 lat pracy
 

• Dr Ewa Duszczyk
• Mgr Zofia Patoka
• Dr Bohdan Starościak
• Dr Danuta Szelenbaum-Cielecka
• Dr Zbigniew Wierzbicki

25 lat pracy
 

• Dr Barbara Chałasińska
• Prof. Andrzej Górecki
• Dr Andrzej Kulesza
• Dr Andrzej Młynarczyk
• Prof. Grzegorz Opolski
• Mgr Barbara Rogowska
• Mgr Monika Sosińska-Trawińska
• Mgr Aleksandra Wołkowska
• Dr Jerzy Żurakowski

20 lat pracy
 

• Dr Joanna Domagała-Kulawik
• Mgr Grażyna Prokurat
• Dr Tomasz Rogoziński
• Dr Elżbieta Skalska-Hilgier
• Dr Joanna Welc-Dobies

Nagrody Jubileuszowe dla Pracowników Nie Będących Nauczycielami Akademickimi
(III kwartał 1999 r.)

40 lat pracy
 

• Anna Jackowska-Litwiniak
• Barbara Szyszko
• Waldemar Woźniak

35 lat pracy
 

• Dr Jadwiga Sulej

30 lat pracy
 

• Mgr Ewa Berenstein
• Waldemar Ciećwierz
• Adam Górnaś
• Henryka Król
• Mgr Ewa Raczycka
• Krzysztof Radzio
• Elżbieta Tchorek
• Genowefa Soćko

25 lat pracy
 

• Barbara Galant
• Mgr Anna Gierczak
• Danuta Konstrat
• Antonina Kotyła
• Andrzej Kubas
• Iwona Majewska
• Mgr Bożena Oleszczak

20 lat pracy
 

• Krzysztof Buczyński
• Mgr Maria Kurpińska
• Liliana Malicka
• Izabella Ostrowska
• Wanda Przyborska
• Teresa Wielądek
Powrót do spisu treści

---

Nagrody i odznaczenia

Papież Jan Paweł II odznaczył Orderem Św. Sylwestra prof. dr hab. Wojciecha Noszczyka.

Na wniosek JM Rektora AM w Warszawie Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej przyznał:

KRZYŻ OFICERSKI ORDERU ODRODZENIA POLSKI

• prof. dr hab. Stanisławowi Moskalewskiemu
• prof. dr hab. Eugeniuszowi Spiechowiczowi
• dr hab. Andrzejowi Wichrzyckiemu

KRZYŻ KAWALERSKI ORDERU ODRODZENIA POLSKI

• prof. dr hab. Tadeuszowi Bączkowskiemu

ZŁOTY KRZYŻ ZASŁUGI

• ? dr  Ewie Cichockiej – Piekacz

---

Nagrody  Prezesa Rady Ministrów:

Rozprawa habilitacyjna:

• dr hab. Piotr PRUSZCZYK

Rozprawy doktorskie:

• dr n. med. Wojciech FELESZKO
• dr n. med. Rafał ZIĘCINA

Nagrody  z inicjatywy Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej:

• prof. dr hab. Liliana Konarska
• prof. dr hab. Hubert Kwieciński
• prof. dr hab. Jerzy Szaflik

Nagrody Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z inicjatywy JM Rektora

• dr Wojciech Feleszko
• prof. dr hab. Sławomir Majewski
• dr Bolesław Samoliński

Nagrody zespołowe otrzymali:
 

• prof. dr hab. Jacek Przybylski,  dr Piotr Abramczyk, mgr Aurora Lisiecka
• prof. dr hab. Piotr Andziak , prof. dr hab. Wojciech Noszczyk
• prof. dr hab. Stanisław Gumułka,  prof. dr hab. Sławomir Maśliński,  prof. dr hab. Zbigniew Kaleta,  dr Jolanta Dzierżkowska,  dr Dariusz Szukiewicz,  dr Anna Witanowska

Na wniosek JM Rektora Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach
 

• dr Marcin Rawicz
 


---

Nagrody Rektorskie
I  WYDZIAŁ  LEKARSKI

Zespołowa  organizacyjna I stopnia

• prof. dr hab. Danuta Liszewska-Pfejfer, prof. dr hab. Tadeusz Bączkowski, prof. dr hab. Marek Krawczyk, prof. dr  hab. Zbigniew Gaciong
Zespołowa naukowa I stopnia
• prof. dr hab.  Mieczysław Lao
• prof. dr hab. Adam Płaźnik,  lek. Iwona Korzeniewska-Rybicka , mgr Agnieszka Członkowska
• dr hab. Marek Radkowski
• dr n.med. Agnieszka Kuch-Wocial,  dr hab. n.med. Piotr Pruszczyk,  dr n.med. Maciej Chlebus,  dr n.med. Ryszard Pacho, prof. dr hab. Adam Torbicki,  dr Hubert Gurba
• dr hab.n.med. Maria Roszkowska-Blaim, prof. dr hab. Maria Sieniawska,  dr n.med. Stanisław Warchoł
• dr n.med. Cezary Wójcik
• prof. dr hab. Krzysztof Włodarski, lek. stom. Aniela Brodzikowska
Zespołowa dydaktyczna I stopnia
• prof. dr hab.n.med. Grzegorz Janczewski, prof. dr hab. Teresa Goździk-Żołnierkiewicz, prof. dr hab. Henryk Skarżyński, dr hab. n.med. Barbara Maniecka-Aleksandrowicz, dr hab. n.med. Kazimierz Niemczyk, dr n.med. Joanna Fruba,
• dr n.med. Irena Krzeska-Malinowska,  dr n.med. Jagna Nyckowska, dr n.med. Ewa Osuch-Wójcikiewicz,  dr n.med. Katarzyna Pierchała,   lek med. Marta Held-Ziółkowska , lek med. Dorota Kapiszewska-Dzedzej,  dr n.med. Jarosław Balcerzak, dr n.med. Piotr Chęciński, dr n.med. Paweł Dobrzyński,  dr n.med. Krzysztof Miszka, dr n.med. Jacek Zawadowski,  lek. Paweł Podogrodzki
• prof. dr hab. med. Ewa  Szczepańska-Sadowska, dr hab. n.med. Ewa  Koźniewska-Kołodziejska, dr n.med. Bożena  Kowalik-Borówka, dr n.med. Maria  Szczypaczewska, dr n.med. Sławomir  Łoń, dr n.biol. Wiktor Niewiadomski, dr n.med. Piotr  Paczwa
Indywidualna  naukowa II stopnia
• dr n.przyr. Marek  Stradowski
Zespołowa  naukowa  II stopnia
• dr n. med. Joanna Domagała – Kulawik
• prof. dr hab. n.med. Barbara Emeryk-Szajewska, dr n.med. Beata  Zakrzewska-Pniewska, dr n.med. Anna Kostera-Pruszczyk,  dr n.med. Tadeusz Przybyłowski
• prof. nadzw. dr hab. Janina Wójcicka-Jagodzińska, dr n.med. Ewa Romejko-Wolniewicz, dr hab. Krzysztof Czajkowski, dr hab. Roman Smolarczyk,  lek. Justyna Teliga-Czajkowska,  lek. Paweł Piekarski
• dr hab. Jacek Malejczyk
• prof.dr hab.n.med.Anna Fidziańska-Dolot
• dr n.med.Piotr Skopiński,  dr n.med.Wojciech Baran,  mgr biol.Halina Ziemba
• dr hab.n.med.Grażyna Młynarczyk, dr n. farm.Andrzej Młynarczyk
• mgr Teresa Zawitkowska  - Graban, dr n.med. Ireneusz Nawrot, prof. dr hab. Bogdan Woźniewicz, dr n.med. Andrzej Sawicki
• dr n.med. Witold Lasek,  dr n.med. Jakub Gołąb,  lek. Tomasz Stokłosa
• dr n.med. Sylwia Słotwińska
• dr n.biol. Hanna Grubek-Jaworska, dr.n.med. Andrzej Dąbrowskiemu, dr n.med. Paweł Droszcz
• prof. dr hab. n.med. Andrzej Borkowski, prof.nadzw.dr hab.n.med.Maciej Czaplicki,  dr n.med. Cezary Torz,  dr n.med. Piotr Dobroński
• dr n.med. Krzysztof Czyżewski
• dr hab.n.med. Magdalena Durlik , dr .n.med. Zofia Rancewicz
• prof.dr hab.n.med.Roma Rokicka-Milewska, dr n.med. Teresa Jackowska, lek. Ewa Wagiel
• prof. nadzw.dr hab. Jerzy Kossakowski, mgr Joanna Kuśmierczyk
• dr hab.n.med. Jadwiga Dwilewicz-Trojaczek, dr hab.n.med. Renata Górska
Indywidualna dydaktyczna II stopnia
• dr hab.n.przyr. Maria Nowaczyk
• prof.nadzw.dr hab.n.med. Kazimierz Wardyn
• prof.dr hab.n.med. Wiesław Graban
• dr n.przyr. Henryk Rebandel
• prof.dr hab.n.med. Marek Jakóbisiak
Zespołowa dydaktyczna II stopnia
• prof. dr hab. Wacław Droszcz,  prof.dr hab. Wiesław Jakubowski,  prof. dr hab. Włodzimierz Januszewicz, prof. dr hab. Andrzej Trzebski,  lek. Bartosz Symonides
• prof. dr hab.med. Jerzy Szczerbań, prof. nadzw. dr hab.med. Bogdan Michałowicz, dr hab.n.med. Rafał  Paluszkiewicz,  dr hab.n.med. Piotr  Małkowski, dr hab.n.med. Jacek Pawlak, dr n.med. Krzysztof  Zieniewicz
• prof. dr hab. n.med. Grzegorz  Opolski, dr n. med. Katarzyna Tymińska-Sędek, dr n. med. Maria Zawadzka-Byśko, dr n. med. Maria Jakubowska – Najnigier, dr n. med. Maria Skarżyńska, dr n. med. Sławomir Stawicki, dr n. med. Roman Steckiewicz, dr n. med. Krzysztof Słomka, dr n. med. Marian Pieniak, lek. Krzysztof Filipiak
• prof.dr hab.n.med. Zdzisław Dziubek, dr n.przyr. Hanna Żarnowska-Prymek
• dr n.med.Hanna Malczewska
• dr n. farm. Bożenna Sadurska
• dr n.med. Mirosław Kobus
• prof.nadzw. dr hab. Krystyna Sidor
• prof.dr hab.n.med. Anna Dziedzic-Gocławska, prof.dr hab.n.med. Wanda Stodolnik-Barańska, prof.dr hab.n.med. Wojciech Sawicki, dr n.med. Jolanta Godlewska-Jędrzejczyk, dr n.przyr. Anna Niemierko, dr n. przyr. Ewa Mystkowska-Bączkowska, lek. Paweł Włodarski
• prof. dr hab. n. med. Ryszarda Felczak-Chazan, prof. dr hab. n. med. Danuta Chmielewska-Szewczyk, prof. dr hab. n. med. Mieczysław Chmielik, prof. nadzw. dr hab. n. med. Andrzej Radzikowski, dr n. med. Antoni Krzeski, prof. dr hab. n. med. Danuta Dzierżanowska, prof. dr hab. n. med. Renata Jankowska, prof. dr hab. n. med. Iwona Grzelewska-Rzymowska, prof. dr hab. n. med. Waleria Hryniewicz, prof. dr hab. n. med. Piotr Heczko, prof. dr hab. n. med. Tadeusz Płusa, prof. dr hab. n. med. Ryszard Kurzawa, prof. dr hab. n. med. Józef Małolepszy, prof. dr hab. n. med. Władysław Pierzchała, dr hab. n. med. Michał Pirożyński
• prof. dr hab.n.med. Eugeniusz Spiechowicz dr n.med.Elżbieta Mierzwińska-Nastalska
 


---

Nagrody Rektorskie
II WYDZIAŁ  LEKARSKI
 
Zespołowa naukowa I stopnia

• dr n.med. Marcin Wojnar
• dr n.med. Magdalena Malejczyk, mgr Anna  Iwan,  dr hab.n.med. Piotr Roszkowski, dr n.med. Tomasz Rogoziński , mgr Jarosław Jóźwiak
Zespołowa dydaktyczna I stopnia
• prof. dr hab. med. Jerzy  Stelmachów, dr n.med. Beata Śpiewankiewicz.
Indywidualna dydaktyczna II stopnia
• dr n.med. Tomasz Wolańczyk
Zespołowa dydaktyczna II stopnia
• prof. dr hab. Mirosław Dłużniewski,  dr n.med. Artur Mamcarz,  lek. Marek Chmielewski

---

Nagrody Rektorskie
WYDZIAŁ FARMACJI

Zespołowa organizacyjna II stopnia

• prof. nadzw. dr hab. Mirosław Szutowski , dr hab. Andrzej Tokarz
Zespołowa naukowa I stopnia
• prof.dr hab. Lech Skulski , mgr Paweł Kaźmierczak
• dr Andrzej  Zimniak
Zespołowa dydaktyczna II stopnia
• dr Andrzej Chodkowski, dr Franciszek  Herold
• mgr Anna Kryska
• dr Maria Niemyjska, dr Zofii Świstun, dr Barbara Krassowska-Świebocka, dr Grażyna Prokopienko, mgr Maria Langwald
Zespołowa naukowa II stopnia
• dr Barbara Lisowska-Myjak
• prof. dr hab.Mirosława  Goleniewska-Furman, mgr Dorota Gajdzis-Kuls, mgr Katarzyna Sykłowska-Baranek
• dr Dorota Maciejewska
• prof. dr hab. Ryszard Paruszewski
• dr Grzegorz Nałęcz-Jawecki
Indywidualna dydaktyczna II stopnia
• dr Andrzej Suliński

---

Nagrody Rektora dla studentów

Indywidualna I stopnia

• Marcin Dębski  I WL
• Dariusz Kawecki II WL
• Eliza Pawlak I WL
Zespołowa I stopnia
• Wojciech Kukwa I WL, Tomasz Macioch I WL
Indywidualna II stopnia
• Sebastian Stec II WL
• Kamil Szulborski II WL
• Michał Wszoła II WL
 


---

Nagrody z funduszu 1%-owego dla pracowników I WL

Irena Bąbel-Linek, Danuta Chramiec,  Elżbieta Chys, Halina Długosz, Maria Gadomska, Alicja Gil-Olkusznik, Krzysztof Gralik, Elżbieta Gutowska, dr Ewa Jankowska-Steifer, dr Maria Jeleńska, mgr Joanna Kądzielska, Wiesława Kubicka, Andrzej Łukawski, mgr Bożena Oleszczak, mgr Ewa Piotrowska, Renata Radzikowska, dr Jolanta Siemińska, mgr Alicja Tomaszewska, Danuta Wilamowska, Bohdan Zambrzycki

---

Nagrody z funduszu 1% -owego dla pracowników II WL

lek. Justyna Izdebska , mgr Elżbieta Jabłońska
 


---

Nagrody z funduszu 1% -owego dla pracowników Wydziału Farmaceutycznego

mgr Luiza Chludzińska, Grażyna Cichocka, dr Zofia Kabzińska, Hanna Kaczorek, Halina Kubicka, inż. Roman Rudecki, Jolanta Stasz, Jadwiga Stawska, Maria Szczęsna, inż. Bartłomiej Świech, Elżbieta Tkacz, Anna Tomczak, Elżbieta Wojciechowska,

---

Nagrody z funduszu 1% -owego dla pracowników BAM
 
mgr Mirosława Kurpeta,  Anna Jaworska

---

Nagrody z funduszu 1% -owego dla pracowników administracji centralnej i obsługi
 
mgr Halina Biernacka, inż. Ryszard Bielecki, mgr inż. Krzysztof Pepel
Anna Bilka-Stańczyk, Anna Cichowska, Iwona Cieślikowska, Danuta Fiejdasz, Alina Gołota, Helena Górska , mgr Janina Kamieniecka, mgr Ewa Kępska, mgr Barbara Koziarkiewicz, Agata Kujawa, Wiesława Maciejewska, mgr Elżbieta Mirosz , Edmund Makuch, Małgorzata Pozarzecka, mgr Ewa Raczycka, Ireneusz Rudnicki, mgr Tadeusz Sokolnicki, Bogusława Szybowska, Barbara Wawrzycka, Grażyna Wyglądacz, mgr Magdalena Zielonka
Barbara Adamczyk, Wiesława Augustyniak, mgr Ewa Balcerkiewicz, Zbigniew Burzyński, Wacław Bieniasz, Elżbieta Dróżdż, Zofia Hoch, Władysław Jackiewicz, Anna Jaroszczyk, Hanna Jekimow, Henryka Król, Krzysztof Krzysztofowicz, Genowefa Nobis, Grażyna Maj-Kowalska, Ewa Matusiak, Bożena Osmycka, Dorota Podrzucka, Maria Smardzewska, Małgorzata Sobczak, mgr Małgorzata Święchowicz-Litwiniec, Irena Wiśniewska, Stefania Wlazłowska, Elżbieta Wojciechowska, Kazimiera Woźniak, mgr Elwira Zielińska, mgr Ewa Znamińska-Seneczko
 

Powrót do spisu treści

---

Moje spotkania z Janem Karskim, wielokrotnym kurierem z okupowanej Polski do Paryża, Londynu i Stanów Zjednoczonych

Prof. dr Stefan Wesołowski

        W środę 29 września 1999 roku o godzinie 1800 w Zamku Królewskim odbyła się promocja książki Jana Karskiego „Tajne państwo – Opowieść o Polskim Podziemiu” /Warszawa 1999 wyd. Twój Styl/. Zaprosiła mnie na tę uroczystość pani Elżbieta Wanat („LOT”). W sali koncertowej zamku ludzi moc, ledwie znaleźliśmy miejsca. Bohater wieczoru, wprowadzony przez dwóch panów, wyglądał źle i poruszał się z trudnością. Przeprosił zebranych, że będzie mówił siedząc, gdyż nie może stać. Opowiadał o swoich wstrząsających przeżyciach podczas wędrówek kurierskich.
        W maju 1940 roku otrzymał misję dotarcia do Francji. Z Krakowa udał się do Zakopanego, skąd miał z przewodnikiem – miejscowym góralem przejść przez granicę do Słowacji. Niestety wpadł w ręce gestapo. Zaczęły się długotrwałe badania śledcze połączone z biciem i torturami. Oto jak opisuje ówczesny swój stan: „Leżałem w celi pobity, posiniaczony i obolały. Najprawdopodobniej miałem poodbijane od kopania narządy wewnętrzne...  Bito mnie pałkami i pięściami. Aby ciosy dochodziły lepiej, dwóch gestapowców postawiło mnie pod ścianę trzymając pod pachami, a trzeci zadawał ciosy... Straciłem przytomność... Odzyskałem przytomność w celi. Leżałem na sienniku. Żyłem... Dotąd nikogo nie wydałem. Czy dam radę dalej?...
        Karski przypadkiem znalazł żyletkę, którą oprawił w drewienko. Postanowił popełnić samobójstwo, przeciął żyły obu rąk. Odratowano go w szpitalu w Preszowie, skąd gestapo przewiozło go do szpitala w Nowym Sączu. Leczył go dr Jan Słowikowski, późniejszy profesor chirurgii dziecięcej we Wrocławiu. Kiedy stan pacjenta, uległ poprawie żołnierze podziemia wykradli go i ukryli na długie miesiące. Ocalał!
        Wróćmy teraz do naszej uroczystości. Trzeba podziwiać, że człowiek w tak złym stanie zdrowia zdobył się na wielki wysiłek podróży z USA, by wziąć udział w promocji swojej książki, która ukazała się w Polsce po raz pierwszy, w 55 lat po amerykańskim pierwodruku – uzupełniona i poprawiona przez Autora. Kiedy skończyła się część oficjalna, podszedłem do Niego i powiedziałem: „Wielce szanowny i drogi Panie Profesorze! Działo się to przed 1978 rokiem. Pewnego dnia poszliśmy z żoną do kina Polonia, na rogu Pięknej i Marszałkowskiej, „dwa kroki” od naszego domu, przy ul. Pięknej 3. W holu, przy kasie stała czarująca pani Zofia Lindorfówna – wspaniała aktorka teatrów warszawskich, obok niej młody przystojny pan.
        - Jak dobrze, że jesteście! Czy nie macie przypadkiem dodatkowego biletu, bo w kasie już nie ma, a mojemu towarzyszowi Janowi Karskiemu z USA chciałabym koniecznie ten film pokazać.
        Szczęśliwym trafem mieliśmy trzeci bilet do zaoferowania jednak pod warunkiem, że po seansie oboje pójdą do nas na herbatę! Zgodzili się. Z kina poszliśmy do nas i wtedy pani Zofia oświadczyła, że właśnie obchodzi dzień swoich urodzin. Wypiliśmy herbatę i ... nie tylko!
        Po pewnym czasie nadeszła przesyłka z Pańską książką: „Story of a Secret State” Boston 1944 opatrzoną dedykacją „Panu Doktorowi Stefanowi Wesołowskiemu z pozdrowieniami oraz wyrazami głębokiego szacunku Jan Karski, Washington, D.C. 1978”.
        Miałem ten egzemplarz przy sobie  w czasie spotkania na Zamku i Autor dopisał na nim drugą dedykację z aktualną datą. A potem stałem z panią Elżunią Wanat w długiej kolejce po jeszcze jedną dedykację  – na egzemplarzu w wersji polskojęzycznej. Zakończyliśmy ten pamiętny wieczór lampką szampana (niejedną!) wznosząc zdrowie bohatera – emisariusza, którego relacje ustne naocznego świadka i publikacja tłumaczona na kilka języków objawiły światu okrucieństwo niemieckiej okupacji w Polsce. Świat się tym nie przejął.

Powrót do spisu treści

---

Studencka Trybuna

Studencki Obóz Naukowy Oddziału Stomatologicznego

Bohdan Bączkowski, Agnieszka Dolegacz

        Z inicjatywy dziekana Oddziału Stomatologii liderzy studenckich Kół Naukowych zgrupowanych przy Katedrze Chirurgii Szczękowo-Twarzowej zorganizowali w lipcu br. kolejny Obóz Naukowy tym razem w Bieszczadach w gminie Lutowiska. Z uwagi na duże zainteresowanie tą formą wakacyjnej pracy naukowej i wypoczynku zorganizowano tam dwa dwutygodniowe turnusy, w których wzięło udział 20 studentów.
        Decyzja o wyborze miejsca w Lutowiskach podyktowana została sprzyjającymi warunkami zarówno socjalno-bytowymi, jak również a właściwie przede wszystkim faktem, że znajdują się tam dwa kompletnie wyposażone, a od kilku lat nie użytkowane gabinety stomatologiczne. Jeden w dawnym ośrodku zdrowia a drugi zupełnie nowej generacji z aparatem rentgenowskim w nowej szkole podstawowej. Tam też zakwaterowano studentów w salach lekcyjnych z możliwością korzystania z posiłków w miejscowej stołówce.
        Kierownictwo merytoryczne w I połowie miesiąca sprawował dr Włodzimierz Szmurło z asystentami dr M.Jakimowiczem i dr J.Wielogórskim, w drugiej zaś dr Jolanta Malec, której pomagali dr M.Pochwalski i E.Kupis.
        Władze gminy opublikowały z wyprzedzeniem w miejscowej prasie komunikat o wizycie naszych studentów i profilu ich zainteresowań kliniczno-leczniczo-profilaktycznych.
        Szybko uruchomiono wyżej wspomniane dwa gabinety i podjęto pracę w systemie dwuzmianowym od godz. 9.00 do 14.00 i od 15.00 do 20.00.
        Pacjenci dorośli, a w większości młodzież szkolna z miejscowej i sąsiednich gmin zgłaszali się bardzo licznie wypełniając kompletnie listę zapisów  każdego dnia ich pracy.
        Gabinet w ośrodku zdrowia sprofilowano na podstawowe zabiegi chirurgiczne a w szkole na profilaktykę próchnicy i zabiegi kliniczne o charakterze lecznictwa zachowawczego.
        W ramach pracy naukowej prowadzono badania ankietowe o charakterze działań profilaktycznych.
        W czasie miesięcznego pobytu przyjęto łącznie 372 osoby – wykonując zabiegi chirurgiczne, opracowano i wypełniono 119 ubytków próchnicowych oraz wykonano w 32 przypadkach zabiegi profilaktyczne uzębienia stałego preparatem Fluor – Protector z indywidualnym instruktażem higieny jamy ustnej.
        Działalność obydwu grup studenckich została wysoko oceniona zarówno przez pacjentów, jak i miejscowe władze. Dano temu wyraz w prasie miejscowej, radiu i w telewizji rzeszowskiej entuzjastycznie oceniając inicjatywę i działania lecznicze uczestników obozu.
        Wójt Urzędu Gminy Lutowiska mgr W.Podyma w piśmie adresowanym do naszego dziekana wyraził nie tylko podziękowania w imieniu miejscowej społeczności, ale również nadzieję na kontynuowanie w przyszłości podjętych działań.
        My uczestnicy Obozu zetknęliśmy się tam z ciekawymi przypadkami klinicznymi, poznaliśmy przedsmak prawdziwej pracy w przysłowiowym terenie oraz dostrzegliśmy ogromne problemy lecznicze w zakresie stomatologii.
        W tym miejscu pragniemy wyrazić podziękowania naszym opiekunom i asystentom, kierownikom klinik chirurgicznych i Panu Rektorowi za pomoc w organizacji obozu. Wynieśliśmy z niego wymierne korzyści kliniczne, a czas wolny wykorzystaliśmy do maximum chłonąc niepowtarzalne uroki Bieszczadów.

Powrót do spisu treści

---

Wspomnienia
Dr med. Tadeusz Jegliński (1928 - 1999)

Prof. dr hab. Grzegorz Janczewski – Kierownik Katedry i Kliniki Otolaryngologii AM

        U progu jesieni 1999 pożegnaliśmy na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie naszego Kolegę i Przyjaciela dr med. Tadeusza Jeglińskiego, wieloletniego nauczyciela akademickiego, adiunkta w Klinice Otolaryngologii AM.
        Urodzony w patriotycznej rodzinie inteligenckiej w latach 1942-1944 był czynnym uczestnikiem Ruchu Oporu, najpierw w Szarych Szeregach, a następnie w Zgrupowaniu „Obroża” Armii Krajowej. W latach 1947-1952 odbył studia w Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, a następnie Akademii Medycznej w Warszawie. Pracował w oddziałach chirurgii kolejno: w latach 1952-1953 w Szpitalu Rejonowym Hajnówce, w latach 1953-1955 w Szpitalu Powiatowym w Skierniewicach, w latach 1955-1957 w Wojewódzkim Szpitalu Garnizonowym w Żarach k/Żagania. W latach 1958-1961 zatrudniony został w Okręgowej Przychodni Lekarskiej PKP w Warszawie jako kwalifikowany chirurg. Lata stażu w oddziałach chirurgii ogólnej dały Mu znakomite przygotowanie do pracy chirurga głowy i szyi. W roku 1961 został zaangażowany do pracy na stanowisku asystenta w Klinice Otolaryngologii AM w Warszawie i pozostał tu do końca  swej kariery zawodowej.
        Tadeusz Jegliński obronił w dniu 10.VI.1970 roku swą pracę doktorską pod tytułem: „Badania nad zależnością pomiędzy rakiem krtani i gardła dolnego a paleniem tytoniu i innymi czynnikami”. Promotorem tego przewodu była pani prof. dr hab. med. Irena Cichocka-Szumilin. Posiadał specjalizację w zakresie chirurgii (1957 r.) oraz otolaryngologii (1965).
        W latach 1973-1976 pracował jako Assistant Professor w Wydziale Lekarskim Ahmadu Bello University w Zarii (Nigeria), a następnie w latach 1980-1982 na tym samym stanowisku w Klinice Otolaryngologii Uniwersytetu Garyunis w Benghasi (Libia). Od roku 1977 do momentu przejścia na emeryturę w roku 1993 był zastępcą Kierownika Kliniki Otolaryngologii AM w Warszawie. Jego ogromne doświadczenie i wiedza chirurgiczna dawały rękojmię bezpieczeństwa chorych, zaś wielka kultura bycia z ludźmi ułatwiała kierowanie zespołem lekarskim.
        Tadeusz miał w życiu dwie pasje: chirurgię i nauczanie młodzieży lekarskiej. Był „złotą rączką” naszej kliniki. Największym Jego osiągnięciem chirurgicznym było wprowadzenie operacji rekonstrukcji ubytków gardła dolnego po rozległych operacjach zaawansowanego raka krtani i gardła dolnego za pomocą wolnego przeszczepu jelita cienkiego. Swą wiedzą i ogromnym doświadczeniem ogólnolekarskim dzielił się nader chętnie z młodymi kolegami. Przez wiele lat prowadził Studenckie Koło Naukowe przy naszej Klinice i z grona tego wyławiał przyszłych docentów laryngologii.
        Dr med. Tadeusz Jegliński aktywnie pracował na rzecz środowiska otolaryngologów polskich. Był Sekretarzem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Otolaryngologów w latach 1983-1986. Jego zasługi w pracy na rzecz towarzystwa naukowego zostały nagrodzone przyznaniem tytułu Członka Honorowego PTOL (1992). Będąc już na emeryturze współtworzył redakcję Central-East Europe Journal of Oto-Rhino-Laryngology – Head and Neck Surgery (CEEJOHNS) jako jej sekretarz. Ostatnie pięć lat zmagał się ze śmiertelną chorobą. Znając doskonale rozpoznanie wykazywał ogromny hart ducha i niezwykłą dla swego stanu zdrowia aktywność.
        Był odznaczony Medalem Wojska, Krzyżem Armii Krajowej, Medalem „Za Warszawę 1939-1994 (1994) oraz Warszawskim Krzyżem Powstańczym (1997).
        Miałem szczęście pracować z Tadeuszem w Warszawskiej Klinice Otolaryngologii przez 32 lata. Zostanie w mojej pamięci do końca mych dni jako znakomity lekarz i najlepszy przyjaciel.

Powrót do spisu treści

---

Pamięci pani prof. Z. Kuratowskiej

        8 listopada 1999 r. w Klinice Hematologii i Onkologii AM w Warszawie odbyła się uroczystość odsłonięcia portretu założyciela i pierwszego kierownika Kliniki prof. dr hab. Z. Kuratowskiej, połączona z otwarciem Oddziału Dziennego tej Kliniki, wyremontowanej i wyposażonej ze środków pozabudżetowych, dzięki darowiznom PZU S.A i Polcomtel S.A.
        W uroczystości wzięli udział parlamentarzyści, pracownicy Kancelarii Prezydenta, rodzina i przyjaciele pani profesor, władze Uczelni. Kierownik Kliniki prof. W. Jędrzejczak podkreślił w swoim wystąpieniu, iż jest kontynuatorem dzieła prof. Kuratowskiej. W chwili obecnej podnoszony jest standard tego, co zorganizowała pani profesor. Odczytał nadesłane listy: od pani prezydentowej J. Kwaśniewskiej, podkreślający charyzmatyczność postaci Z. Kuratowskiej oraz od biskupa B. Dąbrowskiego – pełen uznania dla Jej zasług jako lekarza i dobrego człowieka. Rektor prof. J. Piekarczyk powiedział, iż spotkaliśmy się, aby uczcić pamięć wielkiego człowieka, dla którego pasją życia była Klinika i wyraził radość z powodu pomyślnego jej  rozwoju.
 

Powrót do spisu treści

---

Komunikaty

Marcia Angell redaktorem naczelnym NEW ENGLAND JOURNAL OF MEDICINE

Prof. dr hab. A. Górski

        Mam nadzieję, że pamiętamy znaczące wydarzenie w życiu naszej Uczelni, jakim było spotkanie z kierownictwem NEJM (wrzesień 1995). Osobiście uważam, że było to jedno z najważniejszych wydarzeń podkreślających rangę międzynarodową i pozycję, jaką zdobyliśmy w ostatnich latach.
        W czasie tego pamiętnego spotkania dr Angell („Life at the NEJM”) pełniła funkcję redaktora wykonawczego (Executive Editor), zaś Jej towarzysz prof. Relman  (”The Changing American Health Care System”) był emerytowanym redaktorem naczelnym. Obecnie dr M. Angell objęła kierownictwo pisma (Editor-in-Chief).
        Składamy Jej w imieniu naszej Uczelni najlepsze gratulacje, mając nadzieję, że Jej wizyta i obecna pozycja przyczyni się do promocji pozycji naszej Uczelni na międzynarodowej arenie medycznej.
 

Powrót do spisu treści

---


 
Sesja poświęcona pamięci dr n.med. Mirona Paciorkiewicza

Dr Tadeusz Kocon

        Stowarzyszenie Wychowanków Warszawskiej Medycyny i Farmacji zorganizowało w dniu 26 października 1999 r. w Domu Medyków  przy ul. Oczki 5 sesję Historyczno-Wspomnieniową dla uczczenia zasług dla społeczności studenckiej i dla Uczelni dr n.med. Mirona Paciorkiewicza.
        Główny referat  wygłosił dr n. med. Tadeusz Kocon. Ukazując wszechstronność dr Paciorkiewicza  referent omówił Jego działalność :

• w organizacjach studenckich i dziedzinie powojennej odbudowy budynków Wydziału Lekarskiego i Farmaceutycznego UW,
• w sferze rozpowszechniania i promowania kultury,
• w Związku Zawodowym i  w PCK,
• pracę zawodową jako asystenta Wydziału Lekarskiego UW i AM, i działalność publikacyjną.
        Przedstawiono kserokopie kilku drukowanych prac i kopię pracy doktorskiej. Wymieniono dorobek naukowy i publikatorski obejmujący 23 pozycje. Po głównym referacie ( będzie wydrukowany w Kwartalniku AM "Medycyna, Dydaktyka, Wychowanie”) wspomnienia dotyczące współpracy z dr Mironem Paciorkiewiczem przedstawili doc. dr hab. Cezary Korczak, dr Tadeusz Grigo, dr n.med. Andrzej Zaorski, dr Natalia Mąkowska, prof. dr hab. med. Danuta Szymańska-Bajerska, dr n.med. Tadeusz Kocon.
        W sesji wzięło udział 40 osób. Szkoda tylko, że mimo zawiadomień o sesji nie przybył na nią żaden student.
        W przeddzień sesji (dnia 25.10.1999) w dzienniku „Życia Warszawy” w dziale „Pozostaną w pamięci” ukazał się artykuł poświęcony dr Mironowi Paciorkiewiczowi.

Dr n.med. Miron Paciorkiewicz -lekarz, historyk medycyny, społecznik

        Miron Światopełk Paciorkiewicz urodził się 24 listopada 1916 r. w Warszawie. Maturę zdał w Liceum im. Adama Mickiewicza w 1936 r. Zdawał egzamin na Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego, lecz nie został przyjęty,  studiował więc  psychologię i  prawo,  co roku ponawiając egzamin na medycynę. Studia medyczne  rozpoczął w czasie okupacji w „Prywatnej Szkole dla Pomocniczego Personelu Sanitarnego doc. Jana Zaorskiego”. Po wyzwoleniu Warszawy zgłosił się do Dziekana Wydziału Lekarskiego UW działającego w Warszawie, na Boremlowie  i został zapisany na trzeci rok studiów. Absolutorium otrzymał w roku 1947, dyplom lekarza  w 1950, a stopień doktora medycyny w 1975.
        Już jako student, w 1946 r. został asystentem w Zakładzie Patologii  Ogólnej.  Po dyplomie pracował  kolejno w Zakładzie Farmakologii, w Klinice Gastroenterologii, w III Klinice Chorób Wewnętrznych, w Klinice Chorób Zakaźnych  i na koniec w Zakładzie Historii Medycyny i Farmacji. Na emeryturę przeszedł w dniu 30.11.1975 r. Zmarł  w dniu 20.03.1985 r. Pochowany jest na Cmentarzu Powązkowskim.
        Od początku studiów  zaangażował się w działalność organizacji studenckich. Był członkiem samopomocowej organizacji „Koło Medyków,”  jego zachowana legitymacja  ma odciśniętą  pieczątkę „ Uspołeczniony”. Był  członkiem PCK, starostą rocznika. Najbardziej jednak jest znany z  działalności  na polu odbudowy  ze zniszczeń wojennych  budynków Wydziału Lekarskiego  i Farmaceutycznego UW. Był przewodniczącym  Studenckiego Komitetu Odbudowy Zakładu Medycyny Sądowej, Anatomicum i Zakładów Wydziału Farmacji. Propagował  i brał udział  w zbiórkach  pieniędzy i kwestach na cele  odbudowy gmachów uczelni. Pod jego kierunkiem ekipy studentów objeżdżały miasto z transparentami  zachęcającymi do zbiórek na odbudowę obiektów uczelni. Dzięki temu został członkiem  Społecznego Komitetu  Odbudowy Warszawy, za aktywną pracę został nagrodzony Honorową Złotą Odznaką Narodowego Komitetu Odbudowy Warszawy. Taką samą odznakę otrzymał dziekan Wydziału Lekarskiego, a później rektor UW i także AM prof. Czubalski. Dr Paciorkiewicz nawiązał ścisłą współpracę z  działaczami kultury i artystami, dzięki temu był głównym organizatorem części artystycznych wielu uroczystości  uczelnianych i za tę działalność  otrzymał odznakę – Zasłużony Działacz Kultury.
        Dr Paciorkiewicz był działaczem związku  zawodowego – w grupie związkowej, w Radzie Zakładowej  i Zarządzie Okręgu. Był członkiem Komitetu Budowy Domu Zasłużonego Pracownika Służby Zdrowia przy ul. Elekcyjnej. W holu tego domu jest wmurowana tablica z nazwiskami członków komitetu i można odczytać na niej nazwisko dr Mirona Paciorkiewicza.
        Jako pracownik uczelni opublikował ponad 25 prac naukowych i publicystycznych z zakresu nauk medycznych i historii medycyny. Opublikował wspomnienia  o kilku profesorach - o prof. Czubalskim, prof. Grzywo-Dąbrowskim, prof. Szmurło, a także o Konspiracyjnej Szkole Lekarskiej i inne.
        Studenci lat powojennych i lekarze tego okresu znali Go dobrze i zapamiętali Jego postać i zasługi. Wśród studentów  istniało przekonanie, że można nie znać któregoś wykładowcy, ale niewybaczalnym błędem  jest nie znać Mirona Paciorkiewicza.

Powrót do spisu treści

---

• Powrót do spisu treści numeru 11/99
• Powrót do strony głównej "Z Życia Akademii Medycznej w Warszawie"
• Powrót do stron Biblioteki Głównej AM