Z Życia
Akademii Medycznej
w Warszawie
Spis treści:
Magnificencjo Panie Rektorze Elekcie, Wysoki Senacie, Szanowni Państwo,
Zacznę moje ostatnie rektorskie
wystąpienie od zacytowania słów mojego szanownego poprzednika, Pana Rektora
Tołłoczko, który trzy lata temu stwierdził, że wbrew pozorom krótki jest
okres między rektorskimi wyborami. Uświadamiam sobie to w pełni dziś, przekazując
insygnia memu następcy, Panu Rektorowi Januszowi Piekarczykowi, którego
kadencja będzie pod niektórymi względami wyjątkowa: za cztery miesiące
wejdziemy w następne milenium i miejmy nadzieję - nowe władze wprowadzą
naszą Uczelnię do zjednoczonej Europy.
W moich ostatnich wystąpieniach
oraz w czerwcowym sprawozdaniu z własnej działalności przedstawiałem sytuację
naszej Uczelni w kraju i na arenie międzynarodowej. Nie będę się dziś zatem
powtarzał, zresztą jestem przekonany, że do właściwej i obiektywnej oceny
działalności osób i zespołów trzeba dystansu czasu. Jeden z naszych wybitnych
profesorów niedawno zresztą wypowiedział jakże piękne zdanie stwierdzające,
że życie uczelni płynie wolniej niż życie człowieka. Oznacza to m.in.,
że konsekwencje naszych decyzji (bądź ich zaniechania) ujawniają się zwykle
w czasie, gdy życie przenosi nas w zupełnie inne wymiary.
W obliczu zatem tak historycznych
wydarzeń chciałbym wyrazić satysfakcję wynikłą z faktu, że nasze wejście
w nowe milenium i w skład Unii Europejskiej odbędzie się na zasadach godnych
i partnerskich , co jest pochodną naszych dokonań i niewątpliwej pozycji
najlepszej uczelni medycznej w Polsce.
Chciałbym zatem dziś podziękować
zespołowi ustępujących władz Uczelni, senatowi, administracji i całej społeczności
akademickiej za współpracę, która się przyczyniła do osiągnięcia naszej
pozycji w Polsce i na arenie międzynarodowej. Oczywiście zdarzały się w
toku naszej pracy różnice zdań, ale końcowe stanowisko udawało się wypracowywać
w duchu akademickim, kierując się interesem Uczelni jako nadrzędnym.
Dziękuję zatem Państwu za
tę prawdziwie akademicką, twórczą atmosferę współpracy.
W środowisku tak licznym
i skupiającym tak bogate, różnorodne i wybitne osobowości ewentualne występowanie
konfliktów interesów jest możliwe i naturalne. Ostatnio zresztą zagadnienie
to jest szeroko omawiane na łamach najpoważniejszych periodyków medycznych,
poświęciliśmy mu również całą sesję ostatniego sympozjum nt. rzetelności
badań. Cieszę się, że tego typu konflikty udawało się nam łagodzić i sprowadzać
do minimalnego możliwie wymiaru, co uważam za jedno z osiągnięć naszej
kadencji. Trudne problemy Uczelni dyskutowaliśmy i rozstrzygaliśmy w atmosferze
jawności i przejrzystości podejmowanych decyzji organizacyjnych, personalnych
bądź finansowych.
Przekazujemy nowym władzom
uczelnię, której integralność i niezależność udało się w pełni zachować
mimo oddziaływania różnych sił wewnętrznych, a przede wszystkim zewnętrznych,
zmierzających do pozbawienia jej akademickiego charakteru czy wręcz likwidacji.
Na wszelkich szczeblach naszego działania (w tym i w kontaktach rządowych)
aktywnie zwalczaliśmy takie posunięcia. Jesteśmy zatem dumni, że przekazujemy
następcom nowy herb Uczelni, podkreślający jej najpiękniejsze akademickie
tradycje i w pełni uniwersytecki status. Mam nadzieję, że będzie on dla
nowych władz źródłem inspiracji do walki o dalszy rozwój Uczelni.
Kilka dni temu żegnałem
się z jednym z moich współpracowników. Kiedy w konkluzji naszej rozmowy
dziękowałem mu za nienaganną pracę i lojalność dość niespodziewanie - przyznaję
- spytał mnie o moje zdanie, co do spraw w naszym życiu najważniejszych,
o ich sens i znaczenie.
Jeśli wspominam dziś ten
wzruszający dla mnie epizod, to czynię to dla podkreślenia, jak ważna dziś
jest troska o zasadnicze cele i pryncypia akademickie, które łatwo przecież
zagubić. Rozwój gospodarczy, zanik granic i względna łatwość przemieszczania
się po świecie, oszałamiający postęp technologiczny wyrażający się w naszej
dziedzinie m.in. klonowaniem żywych organizmów może prowadzić do moralnego
zamętu i zagubienia. Jestem zatem przekonany, że nowe władze Uczelni dołożą
wszelkich starań, aby nasze życie akademickie było źródłem etycznej inspiracji,
wzorców moralnych oraz autorytetów, które środowisko studentów i absolwentów
dziś, na progu nowego milenium szczególnie potrzebuje.
Kończąc zatem moje wystąpienie
jeszcze raz gratuluję wyboru i powierzenia odpowiedzialności za losy Uczelni
w czasach tak doniosłych Panu Rektorowi, Kolegium Rektorskiemu i Dziekańskiemu
oraz Senatowi. W imieniu ustępujących władz życzę sukcesów i wszelkiej
pomyślności.
Floreat Academia, floreat
res medica.
Prof. dr hab. Barbara Rymkiewicz-Kluczyńska Kierownik Kliniki Pediatrii
i Endokrynologii AM
Dr med. Beata Pyrżak Sekretarz IX Sympozjum
W dniach 10-12 czerwca 1999
w Dębem k/Serocka odbyło się IX Sympozjum Polskiego Towarzystwa Endokrynologów
Dziecięcych zorganizowane przez Klinikę Pediatrii i Endokrynologii Akademii
Medycznej w Warszawie.
Tematami wiodącymi Sympozjum
były: postępy w diabetologii dziecięcej, tyreologia wieku rozwojowego,
zaburzenia w odżywianiu oraz tematy różne. Podczas Sympozjum przedstawiono
68 prac. Wygłoszono 36 prac w sesjach ustnych i zaprezentowano 32 plakaty.
Sympozjum rozpoczął wykład
inauguracyjny prof. Cesare Carani (Modena, Włochy) na temat roli sterydów
płciowych we wzroście i dojrzewaniu układu kostnego Sexual steroides and
bone maturation. Sesję poświęconą postępom diabetologii wieku dziecięcego
otworzył wykład prof. Thomasa Danne z Berlina pt.: Screening for microvascular
complications in children and adolescents with type I diabetes mellitus.
Prof. Danne zaproponował procedury postępowania diagnostycznego u dzieci
z wcześnie rozpoznaną mikroangiopatią nerkową i retinopatią. W sesji diabetologicznej
tematyka wygłaszanych prac dotyczyła diagnostyki zaburzeń autoimmunologicznych
towarzyszących cukrzycy typu I, a w szczególności chorób tarczycy (choroba
Graves-Basedowa i wole Haschimoto); zagadnień diagnostycznych i terapeutycznych
związanych z częściową lub całkowitą remisją cukrzycy; klinicznych problemów
prowadzenia dziecka z cukrzycą w okresie okołooperacyjnym, analizy przyczyny
i częstości występowania ciężkich hipoglikemii u dzieci z cukrzycą typu
I. Ośrodki wrocławski i poznański podzieliły się doświadczeniami w leczeniu
analogami insuliny.
W sesji poświęconej zaburzeniom
w odżywianiu doc. Barbara Krzyżanowska-Świnarska w wykładzie pt.: Skład
ciała, leptyna, dojrzewanie płciowe fakty i hipotezy przedstawiła w
niezwykle interesujący sposób szereg spekulacji opartych na wynikach badań
oraz znanych faktach czynności ośrodków podwzgórzowych regulujących układ
wydzielania wewnętrznego oraz związanych z nimi zmian somatycznych zachodzących
w okresie dojrzewania płciowego. Punktem wyjścia dla tych rozważań było
twierdzenie, że regulacja masy ciała i tkanki tłuszczowej podlega nadrzędnym
rytmom biologicznym i progom wrażliwości mechanizmów sprzężeń zwrotnych.
Tematyka tej sesji dotyczyła
głównie zagadnień otyłości u dzieci w wieku przedszkolnym oceny stężenia
leptyny, insuliny, sterydów płciowych, poziomu antyoksydantów, zaburzeń
gospodarki lipidowej w odniesieniu do badań auksologicznych. Jadłowstręt
psychiczny w aspekcie towarzyszących zaburzeń hormonalnych i zaburzeń mineralizacji
kości był przedmiotem kilku interesujących doniesień w tej sesji.
Wykład prof. Barbary Czarnockiej
pt.: Autoimmunologia tarczycy laboratoryjna i kliniczna integracja
otworzył sesją poświęconą tyreologii wieku rozwojowego. W swoim niezwykle
interesującym wykładzie autorka omówiła najnowsze doniesienia dotyczące
badań genetycznych i biochemicznych w zaburzeniach czynności tarczycy w
powiązaniu z objawami klinicznymi. Prezentowane w tej sesji prace obejmowały
problematykę immunologiczną tarczycy, badania dotyczące jodurii u dzieci
z terenu Warszawy i innych regionów Polski, propozycje postępowania chirurgicznego
w wolu guzowatym i rakach tarczycy, zachowania się osi podwzgórze-przysadka-tarczyca
w czasie zabiegu kardiochirurgicznego u dzieci oraz ocenę poziomów TSH
u dzieci z niską i bardzo niską wagą urodzeniową w ramach masowego badania
przesiewowego noworodków w kierunku wrodzonej niedoczynności tarczycy.
Dyskusje prowadzone w czasie
obrad były nadzwyczaj ożywione, rzeczowe i stanowiły rozszerzenie wymiany
informacji między ośrodkami endokrynologicznymi. Treść referatów wiodących
została w całości opublikowana w materiałach Sympozjum obok streszczeń
wszystkich prezentowanych prac.
Sympozjum było sponsorowane przez kilka firm farmaceutycznych. Do głównych
sponsorów należała Pharmacia & Upjohn, dzięki której uczestnicy i goście
mogli obejrzeć spektakl teatralny przeniesiony z teatru Scena Prezentacje
w Warszawie i bawić się przy ognisku. Dzięki firmom Novo Nordisk i Beaufour-Ipsen
International spędzono miły wieczór w stylu lat 20-tych.
VI Konferencja Naukowo-Szkoleniowa
POSTĘPY W PATOGENEZIE I LECZENIU ASTMY
Prof. dr hab. med. Wacław Droszcz Kierownik Katedry i Kliniki Chorób Wewnetrznych i Pneumonologii
Tradycyjnie na przełomie
sierpnia i września Katedra i Klinika Chorób Wewnętrznych i Pneumonologii
A.M. wraz z Towarzystwem Przyjaciół Chorych na Astmę organizuje, co 4 lata
sympozja, których celem jest przekazanie najnowszych osiągnięć w zakresie
patogenezy, diagnostyki i leczenia tej choroby dla szerokiej rzeszy lekarzy.
W dniach 26-29 sierpnia 1999roku VI Konferencja odbyła się w Jachrance.
Pierwsza konferencja odbyła
się na początku września 1980 roku, organizacja której przypadła na trudny
okres strajku w Stoczni Gdańskiej. W konferencji wzięło udział 80 lekarzy
w tym kilku z krajów Europy Zachodniej.
Myślą przewodnią tych konferencji
było przekazanie lekarzom aktualnej wiedzy, w pewnego rodzaju skupieniu,
z dala od wielkiego miasta (Jachranka jest oddalona od centrum Warszawy
o 30 km), bez obarczania uczestników znaczącymi kosztami. Konferencje odbywają
się w dawnych ośrodkach wczasowych, przy ogromnym nakładzie pracy własnej
pracowników kliniki, bez udziału organizatorów profesjonalnych.
Jachranka stała się bardzo popularna, ma swoich stałych uczestników,
jednak liczba ich musi być limitowana ograniczoną pojemnością sal wykładowych.
W 1999 r. w Jachrance
wzięło udział 450 osób, mimo że w bieżącym roku odbyły się 3 sympozja o
podobnym charakterze.
Na wspomnianej konferencji
wygłoszono 43 referaty szkoleniowe oraz przedstawiono 44 doniesienia.
Konferencja rozpoczęła się wykładem inauguracyjnym pt.: Historia astmy
wygłoszonym przez prof. dr hab. med. Andrzeja Szczeklika, a zakończyła
referatem prof. dr hab. med. Wacława Droszcza pt.: Farmakoterapia astmy
oskrzelowej wczoraj, dziś i jutro.
Na zakończenie obrad
wykładowcy przedstawili własne prognozy dotyczące leczenia astmy w pierwszej
dekadzie XXI wieku.
Z naszej Uczelni poza pracownikami
Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych i Pneumonologii referaty szkoleniowe
wygłosili: dziekan I WL prof. dr hab. med. Wiesław Gliński i prof. dr hab.
med. Danuta Chmielewska-Szewczyk.
Organizatorzy potrafili
skupić na sympozjum praktycznie wszystkich liczących się w
kraju zajmujących się astmą naukowców.
Tradycją sympozjum jest
zapraszanie lekarzy zainteresowanych astmą oskrzelową z dawnego bloku.
Tym razem gościliśmy 4 lekarzy ze Lwowa.
Zarówno pod względem naukowym
(przewodniczący komitetu naukowego profesor W. Droszcz), jak również organizacyjnym
(przewodnicząca komitetu organizacyjnego profesor R. Chazan) konferencje
tę należy uznać za bardzo udaną.
Biuletyn Informacyjny Instytutu Transplantologii AM
W maju 1998 roku z inicjatywy
prof. Wojciecha Rowińskiego, dyrektora Instytutu Transplantologii,
ukazał się pierwszy numer Biuletynu Informacyjnego. Redakcję powierzono
dr hab. med. Magdalenie Durlik. Wydanie drugiego numeru miało miejsce
w maju 1999.
Biuletyn zawiera dane ogólne
o strukturze Instytutu Transplantologii, informacje o poszczególnych
jednostkach wchodzących w jego skład, ich pracownikach, działalności
dydaktycznej, leczniczej, realizowanych programach naukowych, prowadzonych
badaniach klinicznych leków. W Biuletynie zamieszczane jest
coroczne sprawozdanie z działalności Centralnej Listy Biorców obejmujące
liczbę zgłoszonych do transplantacji chorych, zasady kwalifikacji, przyczyny
dyskwalifikacji, przypadki pilne wymagające przeszczepienia nerki w pierwszej
kolejności. Również Pracownia Zgodności Tkankowej zamieszcza swoją coroczną
informację o wykonywanych typowaniach do przeszczepu od zmarłego lub żywego
dawcy oraz prowadzonym banku surowic potencjalnych biorców ze wszystkich
stacji dializ w kraju.
Biuletyn zawiera najnowsze
wyniki przeszczepiania nerek w Polsce oraz w Ośrodku Warszawskim. Zamieszczanych
jest także kilka doniesień dotyczących prowadzonych w Instytucie
Transplantologii badań naukowych. Celem Biuletynu jest dostarczenie środowisku
lokalnemu, akademickiemu oraz zwierzchnikom służby zdrowia rzetelnych informacji
o działalności Instytutu Transplantologii AM, propagowanie wiedzy
z dziedziny transplantologii w środowiskach medycznych i naukowych. Biuletyn
wydawany jest także w języku angielskim, placówka nasza posiada akredytację
jako ośrodek współpracujący z WHO w zakresie medycyny transplantacyjnej.
Jak dotychczas nie zawierał on działu ofert w celach komercyjnych. Druk
odbywa się ze środków własnych Instytutu Transplantologii. (M.D.)
Powrót do spisu treści
PRZEZCEWKOWA MIKROFALOWA TERMOTERAPIA GRUCZOŁU KROKOWEGO
Prof. dr hab. Andrzej Borkowski Kierownik Katedry i Kliniki Urologii
Wysokoenergetyczna przezcewkowa
mikrofalowa termoterapia gruczołu krokowego (HeTUMT) jest nową metodą leczenia
łagodnego rozrostu stercza (gruczołu krokowego, prostaty). Zabieg polega
na emisji mikrofal przez sondę wbudowaną w cewnik wprowadzany do pęcherza
moczowego. Poddanie gruczołu krokowego działaniu wysokiej temperatury powoduje
po pewnym czasie zmiany degeneracyjne, a w konsekwencji zmniejszenie objętości
stercza i dolegliwości związanych z oddawaniem moczu. Zabieg jest bezkrwawy
i może być przeprowadzony w znieczuleniu miejscowym. Zaletami tego sposobu
leczenia jest mniejsze ryzyko powikłań, krótszy czas hospitalizacji i rekonwalescencji.
Dobre wyniki leczenia tą metodą zostały już wykazane w piśmiennictwie światowym.
Zastosowanie TUMF nie wyklucza (w przypadku niepowodzenia) możliwości zastosowania
innych metod leczenia łagodnego rozrostu stercza.
Klinika Urologii Akademii
Medycznej wzbogaciła swój stan posiadania o aparat do przezcewkowej termoterapii
mikrofalowej Targis T3 firmy Urologix. Jest to jak dotąd jedyny tego typu
aparat w Europie Środkowo-Wschodniej. Dokonana ostatnio modyfikacja programu
komputerowego wchodzącego w skład aparatu pozwala na pełną automatyzację
zabiegu i jego skrócenie do ok. 30 minut (czas efektywnej terapii).
Identyczny aparat znajduje się w Klinice Urologii Szpitala Uniwersyteckiego
(Allgemeines Krankenhaus) w Wiedniu, z którą nasz zespół nawiązał współpracę
naukową w dziedzinie leczenia chorych z łagodnym rozrostem stercza metodą
przezcewkowej termoterapii mikrofalowej. Wykonano tam już kilkaset takich
zabiegów, w większości przypadków z bardzo dobrym efektem. Dzięki nawiązanej
współpracy Klinika Urologii AM weźmie udział w wieloośrodkowym badaniu
klinicznym oceniającym skuteczność skróconego i automatycznego programu
leczeni metodą HeTUMT.
NAGRODY JUBILEUSZOWE DLA NAUCZYCIELI AKADEMICKICH
(II KWARTAŁ 1999 R.)
45 lat pracy
NAGRODY JUBILEUSZOWE DLA PRACOWNIKÓW
NIE BĘDĄCYCH NAUCZYCIELAMI AKADEMICKIMI (II KWARTAŁ 1999 R.)
40 lat pracy
Kres działalności Zakładów Techniki Medycznej
Mgr inż. Jerzy Tubylewicz Dyrektor Zakładów Techniki Medycznej
Zakłady Techniki Medycznej
były jednostką gospodarczą przy Akademii Medycznej w Warszawie powołaną
przez Ministra Zdrowia w 1958 r, zaś od 1980 r. działającą z powołania
Ministra Zdrowia przy jednostce budżetowej Centralnym Szpitalu Klinicznym
Akademii Medycznej.
Zakłady Techniki Medycznej
stanowiły podstawowe zaplecze techniczne Akademii Medycznej i jej szpitali
klinicznych w zakresie serwisu technicznego aparatury i sprzętu medycznego,
służącego celom dydaktycznym, leczniczym i naukowym oraz urządzeń peryferyjnych
współpracujących z urządzeniami medycznymi.
ZTM podlegały Akademii
Medycznej w zakresie świadczonych usług i nadzoru zgodnie z Zarządzeniem
JM Rektora, zaś pod względem klasyfikacji budżetowej byłemu Centralnemu
Szpitalowi Klinicznemu.
W styczniu 1999 r. Centralny
Szpital Kliniczny AM został przekształcony w Samodzielny Publiczny Centralny
Szpital Kliniczny i przestał być jednostką budżetową, co w konsekwencji
pozbawia Zakłady Techniki Medycznej
(gospodarstwo pomocnicze przy jednostce budżetowej) - podstaw prawnych
funkcjonowania.
Tak więc z dniem 31 grudnia
1999r. nastąpi likwidacja Zakładów Techniki Medycznej z przyczyn legislacyjnych.
W latach rozwoju Zakładów
(tzn. do roku 1991) liczebność załogi wynosiła średnio 200 etatów, zaś
przeszło połowa pracowników posiadała wyższe wykształcenie. W tym okresie
Zakłady Techniki Medycznej w Warszawie należały do jednych z najlepszych
tego typu zakładów w kraju (na 23 istniejące) i zgodnie z dyrektywami Ministerstwa
Zdrowia specjalizowały się w zakresie biomechaniki pozaustrojowej (sztuczne
nerki, sztuczne płuco-serca, techniczna działalność ortopedyczna itp.).
Zakłady Techniki Medycznej prowadziły 13 przedstawicielstw technicznych
firm, zachodnich importerów aparatury medycznej na rynek polski. Z tytułu
prowadzenia tzw. eksportu usług Zakłady posiadały odpisy dewizowe, które
przeznaczały na zakup części, materiałów i aparatury, głównie dla Akademii
Medycznej i jej szpitali klinicznych. Przez okres ok. 12 lat, tzn. w okresie
realnego socjalizmu Akademia Medyczna i jej szpitale kliniczne nie musiały
borykać się z otrzymaniem dewiz z Ministerstwa Zdrowia na zakup niezbędnych
części, materiałów wymiennych oraz aparatury (dializatory do sztucznych
nerek, sztuczne nerki, oksygenatory do sztucznych płuco-serc itp.).
Zakłady Techniki Medycznej oprócz sprawowanego serwisu technicznego produkowały
dla potrzeb Akademii Medycznej niezbędne jednostkowe urządzenia służące
celom naukowym i dydaktycznym (posiadały 30 osobowy zespół inżynierski
wraz z zapleczem technicznym do wykonywania tzw. prototypów)..
W ramach działalności nowatorskiej
Zakłady Techniki Medycznej wyprodukowały udaną serię aparatów sztucznych
płuco-serc (12 szt.) pozytywnie zaopiniowanych i ocenionych przez prof.
Religę. Było to bardzo poważnym osiągnięciem technicznym Zakładów.
Ministerstwo Zdrowia doceniając
wagę sprawy dot. produkcji polskich aparatów sztucznych płuco-serc, finansowo
wsparło Zakłady Techniki Medycznej w budowie pawilonu do produkcji tych
aparatów. Należy docenić bardzo pozytywną rolę, jaką odegrały Zakłady
dla Akademii Medycznej i jej szpitali klinicznych w zapewnieniu usług technicznych
na wysokim poziomie w ówczesnej sytuacji rynkowej, stałego deficytu specjalistycznych
usług serwisowych i produkcyjnych.
Całkowita likwidacja Zakładów
oraz rozproszenie specjalistycznej kadry technicznej nie wydaje się być
rozwiązaniem optymalnym dla Akademii Medycznej i niektórych byłych szpitali
klinicznych. Zakłada się zorganizowanie w roku 2000 przez Fundację Medyczną
AM w Warszawie działu technicznego, który pełnić będzie, oczywiście w sposób
ograniczony, dotychczasową funkcję serwisową i produkcyjną po byłych Zakładach
Techniki Medycznej. Bazą działu technicznego Fundacji Medycznej Akademii
Medycznej będzie stara kadra techniczna Zakładów wyposażona w niezbędne
narzędzia, urządzenia oraz aparaturę pomiarowo-kontrolną po zlikwidowanych
Zakładach Techniki Medycznej.
LEKARZE PATRONAMI ULIC WARSZAWSKICH (2)
Prof. Jan Zaorski
W numerze 6-7/1999 r. rozpoczęliśmy
drukowanie informacji o lekarzach, patronach ulic warszawskich. Wyliczając
ulice, które swe nazwy biorą od nazwisk lekarzy pominęliśmy niektóre. Doszukaliśmy
się jeszcze np. ulicy Bolesława Szareckiego.
W dzienniku Życie Warszawy
z dn. 12.08.1999r. podano wiadomość, że od 1 sierpnia br. w gminie Ursus,
na osiedlu Czechowice nazwano ulicę im. Władysławy i Jerzego Włoczewskich.
Byli oni absolwentami Wydziału Lekarskiego UW, a w Ursusie mieszkali i
pracowali ponad 60 lat. Życiorysy ich zamieścimy w jednym z następnych
numerów.
Bohaterem dzisiejszego tekstu
jest prof. Jan Zaorski.
Jan Zaorski urodził się 6
maja 1889 r. w Krakowie. Wydział Lekarski Uniwersytetu Jana Kazimierza
we Lwowie ukończył z tytułem doktor wszechnauk lekarskich w 1912 r. W
latach 1912-1914 pracował w Klinice Chirurgicznej we Lwowie, którą wtedy
kierował Ludwik Rydygier. W czasie I Wojny Światowej był komendantem Szpitala
Polowego I Brygady Legionów Polskich, w latach 1919-1920 był dowódcą Szpitala
Polowego. W latach 1920-1931 pracował w II Klinice Chirurgicznej Uniwersytetu
Warszawskiego pod kierunkiem Zygmunta Radlińskiego. Habilitował się w 1930
r. na podstawie pracy Nowe spostrzeżenia ruchomości części żołądka pozostałej
po wycięciu. Od 1931r. do Powstania Warszawskiego był ordynatorem Oddziału
Chirurgicznego Szpitala dla Dzieci przy ul. Kopernika i równocześnie ordynatorem
i dyrektorem Szpitala SS Elżbietanek. Założył i redagował czasopismo Chirurg
Polski. Od 1926 r. prowadził Szkołę Masażu Leczniczego, która bez przerw
funkcjonowała do 1956 r.
W czasie okupacji niemieckiej
zorganizował i był kierownikiem Prywatnej Szkoły Zawodowej dla Personelu
Sanitarnego. Była to faktycznie szkoła prowadząca nauczanie według programu
studiów na wydziale lekarskim.
W czasie Powstania Warszawskiego
był naczelnym chirurgiem Szpitala Powstańczego w podziemiach PKO.
Po wojnie związał się z Wydziałem Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego.
W 1946 r. otrzymał tytuł profesora i został kierownikiem Zakładu Chirurgii
Operacyjnej i Anatomii Topograficznej. W latach 1948-1950 był kuratorem
Zakładu Anatomii Prawidłowej. Równocześnie kierował Oddziałem Chirurgicznym
Szpitala im. Dzieciątka Jezus. Oddział ten w 1955 r. został przekształcony
w III Klinikę Chirurgii Akademii Medycznej. Prowadził też wykłady z anatomii
prawidłowej w Akademii Stomatologicznej.
Był uczniem Rydygiera i
propagował leczenie choroby wrzodowej żołądka przez częściowe jego wycięcie.
Operacja tego typu przeszła do historii chirurgii jako operacja częściowego
wycięcia żołądka metodą Rydygier-Zaorski.
Był czynnym działaczem Towarzystwa
Chirurgów Polskich i przez pewien okres był prezesem Oddziału Warszawskiego
i sekretarzem Zarządu Głównego. Był członkiem korespondentem Polskiej Akademii
Umiejętności. Opublikował 62 prace. Zmarł 10 marca 1956 r.
Ulica Jego imienia znajduje
się na Służewcu, w osiedlu Jary między ul. Puławską i Zaolziańską, równolegle
do ulic Paszkiewicza i Zawadowskiego.
Dr med. Tadeusz Kocon
Spotkanie po latach
Mijają szybko lata więc
spieszmy się spotkać na chwilę wspomnień za minione 40 lat takie było
motto spotkania koleżeńskiego absolwentów Wydziału Lekarskiego z 1959 roku
Akademii Medycznej w Warszawie. Lista absolwentów z tego roku obejmuje
549 osób, które ukończyły Oddziały: Ogólny, Pediatryczny lub Stomatologiczny.
Rektorem Uczelni był
w owym czasie prof. Marcin Kacprzak. Dziekanami kolejno prof. Witold Sylwanowicz
i prof. Ireneusz Roszkowski. Lista profesorów i wykładowców obejmowała
78 osób.
Absolwenci uczestniczyli
we Mszy Św. Dziękczynnej w kościele Św. Anny na Krakowskim Przedmieściu,
z udziałem księdza akademickiego i zaszczyconej udziałem Prymasa Polski
Stefana Wyszyńskiego. Wygłosił on homilię, której mottem była przypowieść
ze Starego Testamentu o krzaku gorejącym na pustyni, polecająca szerzyć
kulturę zdrowotną w Narodzie Polskim.
Tegoroczne spotkanie także
rozpoczęło się Mszą Św. na Krakowskim Przedmieściu, ale w kościele Św.
Krzyża. Błogosławieństwa absolwentom rocznika 1959 udzielił ksiądz proboszcz.
Następnie uczestnicy spotkania
zorganizowanego przez kol. Mariannę Głogowską wzięli udział we wspólnym
obiedzie w Klubie Lekarza w Alejach Ujazdowskich.
Spotkanie rozpoczęło się
minutą ciszy ku pamięci kolegów-lekarzy, którzy odeszli na wieczny odpoczynek.
Wśród zgromadzonych pod wodzą starosty roku kol. Mariana Patrzałka
znaleźli się absolwenci z różnych stron kraju, Warszawy, ale także ze Stanów
Zjednoczonych i Szwecji. Wśród absolwentów 1959 r. jest kilku znanych
profesorów jak: prof. Krzysztof Galus (Warszawa) Konsultant Krajowy Geriatrii,
prof. Janusz Sadowski (Warszawa), prof. Marian Szamotowicz (Białystok),
ordynatorzy oddziałów: Justyna Paśnik psychiatra (Klinika Psych. w Tworkach
k/Warszawy), Marek Gawdziński torakochirurg (Szpital MSWiA, Warszawa),
Jerzy Potocki chirurg-plastyk (Szpital Czerniakowski), Zdzisław Walczak
położnik-ginekolog (szpital w Węgrowie), Marian Patrzałek pediatra
(szpital w Kielcach), Władysław Steckiewicz pediatra (szpital w Płocku).
Wielu lekarzy posiada stopnie naukowe np. Andrzej Marynowski dr med.
(położnik-ginekolog).
W przemiłej, rodzinnej atmosferze
spotkanie zakończyło się odśpiewaniem Sto lat i zapowiedzią spotkania
w tym samym gronie na 50-lecie ukończenia Wydziału Lekarskiego AM w Warszawie.
Szanowni Państwo,
przesyłam odpowiedź Ministerstwa Finansów na pismo Rady Wykonawczej
Konferencji Dyrektorów Bibliotek Szkół Wyższych z czerwca b.r. w sprawie
podatku VAT na książki i czasopisma.
Ministerstwo Finansów dziękuje
za przesłanie, przy piśmie z dnia 16.06. 1999 r., opinii Rady Wykonawczej
Konferencji Dyrektorów Bibliotek Szkół Wyższych, dotyczącej propozycji
opodatkowania obniżoną stawką podatku od towarów i usług, książek i prasy.
Jednocześnie Ministerstwo
Finansów wyjaśnia, iż tocząca się dyskusja dotycząca wprowadzenia opodatkowania
według stawki obniżonej 7% dla książek czasopism, łączy się z przyjętymi
w stowarzyszeniowym Układzie Europejskim między Rzeczpospolitą Polską z
jednej strony , a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi
z drugiej strony sporządzonego w Brukseli w dniu 16.12.1991 r. (Dz.Ustaw
z 1994 r., Nr 11, poz.38 z późn. zmian.) zobowiązania strony polskiej co
do zbliżenia istniejącego i przyszłego ustawodawstwa Polski do ustawodawstwa
istniejącego w UE.
Od przebiegu działań dostosowujących
nasz system prawny do standardów wymaganych przez Radę Unii Europejskiej
może zależeć określenie daty zawarcia traktatu akcesyjnego i przystąpienia
do Unii Europejskiej.
Jeżeli chodzi o podatek od towarów i usług to standardy Unii Europejskiej
wynikają z regulacji zawartych w VI Dyrektywie Rady Unii Europejskiej z
dnia 17.05.1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich
dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku wartości dodanej
- ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388 EEC).
VI Dyrektywa nie przewiduje
możliwości jednostronnego wprowadzenia przez kraj członkowski stawki 0%
dla książek i prasy.
Zgodnie z załącznikiem H
do VI Dyrektywy dla książek i prasy może być stosowana stawka obniżona.
W polskiej ustawie o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym
oznacza to stawkę 7%.
Zgodnie z uchwaloną przez Radę Ministrów w czerwcu br. "Strategią Finansów
Publicznych i Rozwoju Gospodarczego Polska 2000-2100" w/w proces dostosowania
stawek podatku VAT do wymogów Unii Europejskiej ma przebiegać etapowo.
Zaznacza się, iż zmiana
wysokości opodatkowania jest wprowadzana na podstawie regulacji ustawowej
co oznacza, że szczegółowe propozycje w omawianym okresie będą przedmiotem
uzgodnień między resortami oraz organizacjami społecznymi i związkowym.
Tyle tekst Ministerstwa Finansów. Dodam jeszcze, że w dniu 8.07.1999 br. wziąłem udział w naradzie zorganizowanej przez Polską Izbę Książki.
Na spotkaniu tym opracowano "Stanowisko w sprawie podatku VAT na książki i prasę":
"Przedstawiciele stowarzyszeń
branżowych, samorządów gospodarczych i innych organizacji związanych z
książką i prasą oraz reprezentujących środowiska ludzi kultury i nauki
po raz kolejny stanowczo protestują przeciwko projektom Ministerstwa Finansów
wprowadzenia wyższej od 0% stawki podatku VAT na książkę i prasę.
Opodatkowanie słowa drukowanego
przyniesie nieuchronnie dalszy wzrost cen książek i prasy, przyczyni się
do nasilenia tendencji kryzysowych na polskim rynku wydawniczo-księgarskim
i poligraficznym, a przede wszystkim do pogłębienia przepaści cywilizacyjnej
dzielącej nasz kraj od państw wysoko rozwiniętych.
Podwyższenie podatku VAT
wyeliminuje najambitniejsze książki (w tym edukacyjne i naukowe). Zrujnuje
też bardzo wartościową prasę lokalną, która jest gwarantem demokratycznych
przemian w Polsce.
Skutkiem wzrostu cen książek
i prasy będzie ograniczanie dostępu do słowa pisanego, będzie jeszcze mniej
wartościowych książek w bibliotekach publicznych i szkolnych, pogorszy
się przygotowanie młodzieży do startu w dorosłe życie.
W trosce o równy dostęp
wszystkich grup społecznych do edukacji i nauki oraz do dóbr kultury opowiadamy
się za ochroną czytelnictwa poprzez ustawowe wprowadzenie stałej zerowej
stawki VAT i znoszenie, zgodnie ze światowymi tendencjami, wszelkich innych
podatków na książkę i prasę.
Sygnatariusze stanowiska w sprawie podatku VAT na książkę i prasę uchwalonego w Warszawie w dniu 8.07.1999 r.:
1. Biblioteka Narodowa - podpisała z upoważ. dyr.BN Joanna Pasztelaniec-Jarzyńska
2. Biblioteka Jagiellońska - podpisała z upoważ. dyr.BJ Teresa Malik
3. Biblioteka Uniwersytecka w Warszawie - Henryk Hollender
4. Izba Wydawców Prasy - Piotr Zmelonek
5. Komitet Porozumiewawczy Stowarzyszeń Twórczych i Towarzystw Naukowych
- Andrzej Szczypiorski
6. Konferencja Dyrektorów Bibliotek Szkół Wyższych - Jan Janiak
7. Konferencja Rektorów Akademickich Szkół Polskich - Aleksander Koj
8. Konferencja Rektorów Uniwersytetów Polskich - Włodzimierz Siwiński
9. Ogólnopolskie Stowarzyszenie Wydawców - Witold Strzemień
10. Parlament Studentów RP - Wojciech Olejniczak
11. Polska Izba Druku - Zdzisław Adamski
12. Polska Izba Książki - Andrzej Chrzanowski
13. Polski Pen Club - Jacek Bocheński
14. Polskie Towarzystwo Wydawców Książek - Janusz Fogler
15. Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich - z upoważnienia Stanisława
Czajki - Mieczysław Szyszko
16. Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich - Krystyna Mokrosińska
17. Stowarzyszenie Dziennikarzy RP - Zbigniew Bajka
18. Stowarzyszenie Księgarzy Polskich - Waldemar Janaszkiewicz
19. Stowarzyszenie Pisarzy Polskich - Janusz Odrowąż-Pieniążek
20. Stowarzyszenie Tłumaczy Polskich - Hanna Krochmalewska
21. Stowarzyszenie Wydawców Katolickich - ks. Antoni Kokosz
22. Stowarzyszenie Wydawców Szkół Wyższych - ks. Edward Pudełko
23. ZAIKS - Antoni Marianowicz
24. Związek Literatów Polskich - Lesław M. Bartelski
25. Stowarzyszenie Promocji Książki "IKAR" - Tadeusz Górny
26. Polskie Badania Czytelnictwa - Marek Frąckowiak
27. Centrum Monitoringu Wolności Prasy - Andrzej Goszczyński
28. Stowarzyszenie Wydawców Polskiej Niezależnej Prasy Lokalnej - Leszek
Ozimek
29. Katolickie Stowarzyszenie Dziennikarzy - Eugeniusz Zdanowicz
30. Stowarzyszenie "Kuźnica" - Andrzej Urbańczyk
Polska Izba Książki prosi
o rozpropagowanie powyższego stanowiska we wszystkich środowiskach reprezentowanych
przez jego sygnatariuszy, a zatem proszę o poinformowanie zarówno bibliotekarzy,
jak i pracowników naukowych macierzystych Uczelni o tym dokumencie, który
otrzymałem w ubiegłym tygodniu (data pisma przewodniego: 9.08.1999 r.)
Prawdopodobnie oświadczenie
to zostanie opublikowane w prasie.
Pozdrawiam
Jan Janiak
Prof. dr hab. Janusz Komender otrzymał z rąk prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski.
W dniach 28-30 września br. w godz. 900 1500 w Filii nr 2 Biblioteki Głównej AM przy ul. S. Banacha (gmach D pok. 34 [parter]) odbędzie się wystawa najnowszej zagranicznej literatury medycznej (książki, CD ROM).
Przewodniczący KBN powołał Krajową Komisję Etyczną do Spraw Doświadczeń na Zwierzętach (KKE). W składzie 15-osobowego gremium reprezentującego różne dyscypliny naukowe, znajduje się prof. dr hab. Andrzeja Członkowskiego.
dr n. farm. ANDRZEJ SULIŃSKI
Adiunkt w Katedrze i Zakładzie Biochemii i Chemii Klinicznej Wydziału
Farmaceutycznego
Akademii Medycznej w Warszawie.
Wieloletni nauczyciel akademicki, zasłużony w wychowaniu i szkoleniu
młodej kadry farmaceutycznej.